Het is zaterdagavond en we bevinden ons in een prachtig landelijk gelegen B&B in het westen van het land. Ons eerste nachtje samen weg sinds ‘de diagnose’. Even bijtanken. En afleiding zoeken voor het aankomende gesprek met de longarts, waar we allebei weer flink de zenuwen voor hebben.  

We zijn net terug van een feestje bij vrienden. Topfeest! Voor Alex alleen wel vermoeiend. Hij ploft op bed, ik zet een kop thee naast hem neer. Mijn bad loopt inmiddels vol (daar had ik de B&B natuurlijk wel speciaal op geselecteerd :-). Tijdschrift, wijntje, wat lekkers… genieten! 

Ondertussen probeer ik te bedenken hoe lang het geleden is dat ik dit gevoel van totale ontspanning heb ervaren. Ik maak een foto van mijn wijntje en app die naar de vrienden waar we net gefeest hebben, met als bijschrift: ‘Beter dan dit wordt het niet’. Mijn ogen vallen dicht.  

De volgende ochtend. Alex wordt slecht wakker en op mijn telefoon krijg ik het bericht binnen dat zoonlief ook niet lekker is. Na het ontbijt pak ik snel de tassen weer in. Zo ontspannen als ik me de avond ervoor voelde, zo gestrest voel ik me nu. Ik weet nog net uit te brengen: “Sorry lieverd, ik weet het even niet meer” en laat me op het bed vallen. Deze omslag gaat me even te snel.   

Ik baal als een stekker dat het ons niet gegund lijkt om even alles los te laten en te genieten. Het mag blijkbaar niet, zo voelt het voor me. Alle opgedane energie van de middag en avond ervoor mag ik meteen weer dubbel zo hard inleveren. Eenmaal in de auto terug naar huis, terug naar de realiteit, komen de tranen.  

Ik denk terug aan het appje van mijn wijntje en het bijschrift dat ik erbij tikte. Was dit inderdaad alles wat ons nog gegund is? Wordt het dan echt niet meer beter dan dit? Het maakt me nog nerveuzer voor het gesprek met de longarts.  

Een dag later zitten we in het ziekenhuis. De scan laat geen groei zien van de tumoren. ‘Maar ook geen krimp,’ komt er snel achteraan. Niet groter, maar ook niet kleiner. Hetzelfde. Hebben we daar vier zware behandelingen voor moeten doorstaan? Twaalf weken in een achtbaan, voor alleen maar ‘hetzelfde’? We wisten wel dat er weinig kans was dat de tumoren zouden krimpen. Maar toch komt deze boodschap hard binnen. Hoewel het echt niet allemaal slecht is. Maar het is ook niet goed. Het is een soort van niks.  

‘We gaan gewoon verder,’ zegt de longarts. Ze vertelt over de aangepaste behandeling die volgt. Op de vraag van Alex hoe lang deze behandeling dan duurt, luidt het antwoord: ‘Zo lang als jouw lijf het aankan’. Ik slik. Het lijkt een hoopvol antwoord, maar in realiteit betekent het niets anders dan ‘tot het echt niet meer gaat’. Het gesprek komt de dagen erna pas goed bij me binnen. Beter dan dit wordt het dus inderdaad niet. 

De rest van de week is chaos met een grote C. Een ongeplande driedaagse ziekenhuisopname, twee huisartsbezoekjes op één dag met zoonlief, regeldingen, kinderfeestjes, speelafspraakjes, telefoontjes, appjes. Als het stof na een week eindelijk een beetje is neergedaald, wacht ik geduldig op het moment dat ik instort. Elke chemo-cyclus gebeurt dat wel een dag, maar dit keer niet.  

Dat badmoment in de B&B. Was dat een symbool voor de toekomst? Even een ‘stoomcursus niets aan je hoofd hebben. Mentale voorbereiding voor ‘what’s to come’. Nog even snel relaxen Peet! En zeep je maar goed in, je kunt je straks meteen weer onderdompelen in de alledaagse chaos.  

Want beter dan dit wordt het niet. 

 

Foto: Pixabay – Takmeomeo

 

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.