Afgelopen week ging het in de challenge volop over huizen. God ontmoeten op de plek waar jij bent, een thuis worden voor Hem. En daardoor misschien ook wel een veilige plek voor anderen. 

Alsof ik aan iets anders zou kunnen denken dan een huis… Een paar dagen geleden hebben mijn man en ik een paar heel gewichtige handtekeningen gezet onder een koopcontract. Nog een paar maanden en dan verhuizen we van onze charmante maar te kleine huurwoning naar ons eerste echte koophuis!

Superleuk natuurlijk, maar ook heel spannend. Ik fantaseer over hoe we het in willen richten, of we die knalgele muur willen verven of eigenlijk wel stoer vinden. En ik lig wakker over waar we in vredesnaam het geld vandaan moeten halen voor nieuwe meubels. Ook begint ik steeds onrustiger te worden over de enorme puinzooi die nu op zolder ligt (dozen waar ik jaren niet in gekeken heb, geen idéé wat erin zit – dus die mogen ongeopend naar de stort, toch?). 

Het zou zo heerlijk zijn om in het nieuwe huis met een schone lei te beginnen. Dat het er precies zo uit blijft zien als op de foto’s van Funda. Ik weet nog dat we voor het eerst gingen kijken en dat ik dacht: “Deze mensen moeten wekenlang opgeruimd en schoongemaakt hebben om het zo netjes te krijgen hier. Of ze zijn gewoon nooit thuis.” Ik weet in ieder geval dat het mij met een druk leven en twee kinderen nooit gaat lukken om het ook maar een dag lang zo georganiseerd en smetteloos te houden. 

Trouwens, hoe schoon ook, mijn kleuterdochter heeft het talent om altijd nog ergens een pluisje te vinden en dat vervolgens trots naar aan me te geven. “Kijk mama, die was je vergeten op te ruimen.” Gelukkig weet ze het soms ook iets positiever te brengen. Toen pas geleden de zon precies zo naar binnen scheen dat je de stofdeeltjes in de lucht extra goed kon zien (zo irritant), kraaide ze van enthousiasme: “Wow! Allemaal glitters in de lucht!!” 

Soms betrap ik mezelf erop dat ik een soort van Funda plaatje van mijn leven wil laten zien aan mensen die op bezoek komen. Zowel in mijn huis als in mijn hart. Omdat ik het belangrijk vind wat ze van me denken. Ik moet laten zien dat ik alles netjes voor elkaar heb, en dat ik de boel onder controle heb. Maar als ik nauwgezet elk vlekje wil wegpoetsen en elk kleedje recht moet leggen voor er iemand over de drempel stapt, ben ik bang dat ik nooit meer ergens anders mee bezig ben. En dat ik uiteindelijk helemaal geen tijd en aandacht meer overheb voor wie er voor me zit. 

Mijn voorzichtige uitdaging voor mezelf is dus om ook mijn deur open te zetten als de was nog aan het droogrekje hangt en er overal pluisjes en glitters liggen. Om toegang te geven tot mijn hart inclusief mijn angsten en onzekerheden. Door echt te zijn. Daar gewoon aanwezig te zijn. 

Mijn hart en huis als een warm welkom. Je bent bij deze uitgenodigd. 

Liefs Suzanne

Foto: unsplash

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)

Het is gelukt! Check nog wel even je spambox. Dikke kans dat je daar de bevestiging vindt. Nog wel even lezen voordat je hem wist. ;-)