Voordat je verder gaat met lezen helpt het om even een beeld te schetsen van hoe ik hier zit. Tussen de half ingepakte Sinterklaaskadootjes, met een HEMA mijter-haarband op die ik van mijn kleuter NOOIT meer af mag doen. Ze is nog in de fase dat ik een kadootje voor haar neus kan inpakken en als zij het later weer uitpakt is ze hoogst verrast dat Sinterklaas zo iets moois voor haar heeft gekocht. De babyfoon is aan. Die maakt overigens veel teveel geluid- want de baby is niet van plan om te gaan slapen. De kleuter is achter de iPad geparkeerd en mag filmpjes kijken, want mama moet schrijven over de vruchten van de Geest. 

“Vruchten van de Geest.” Mijn gedachten dwalen af – vruchten, fruit, groente… ik moet echt eens gezonder gaan eten. Want de fruitmand is vol, en de bak pepernoten ineens verdacht leeg. Zelfbeheersing, eh, oeps. 

Ik denk aan mijn ziekenhuisafspraak eerder vanmiddag. Vergeten om de verwijsbrief mee te nemen, en een nogal zakelijke mevrouw bij de balie: “Geen brief betekent geen afspraak.” Maar ik zat daar met een hongerige baby en die heupecho zou echt maar 5 minuten hoeven duren. Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. En eigenlijk die onverbiddelijke mevrouw ook wel. Gelukkig hielp wat heen-en-weer bellen en een flinke portie vriendelijkheid. De echo kon toch gemaakt worden en alles bleek nog helemaal goed ook. 

Snel babylief een flesje gegeven en op naar huis dus. Behalve dat ik ineens een enthousiaste stem achter me hoorde. “Wat leuk om je tegen te komen zeg! Dat is lang geleden! Hoe is het nou!?” Een vage kennis uit de kerk, die veel meegemaakt heeft afgelopen tijd en duidelijk zijn verhaal kwijt wil. Geduld dus. Bus gemist. Nog meer geduld. Volgende bus vertraging, baby niet meer blij. Je snapt ‘m: geduld is niet mijn beste kant. 

Als ik zo nadenk over mijn dag, over eigenlijk elke dag, heb ik ze allemaal hard nodig: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. En ja, dat rijtje heb ik ooit uit mijn hoofd geleerd. En nee, ze gaan me niet allemaal even makkelijk af. 

Soms lijkt het net een soort to-do-lijstje. Alle dingen die je moet doen om een goed christen te zijn. Alsof ik niet al genoeg te doen heb – zoals Sinterklaaskadootjes inpakken, mijn kind achter de iPad vandaan plukken en een verloren verwijsbrief vinden. Maar gelukkig is het dat dus niet. Of het is een lijstje met maar één punt: blijf dicht bij God. Dan komt de rest min of meer vanzelf. Niet automatisch, niet makkelijk, maar het komt wel. Die appels en bananen in de fruitmand voor mijn neus hebben niet keihard hun best hoeven doen. Het was een kwestie van juiste omstandigheden. Voeding, licht, water. 

In de chaos zet ik mijn benen even stevig op de grond. Ik adem diep in, met mijn ogen dicht. Ik adem weer uit en bid: “Heer, laat me bewust zijn van uw aanwezigheid, in alles en door alles heen. Help me dicht bij u te blijven.” 

Het is een moment, maar het is of de wereld even stilstaat. De kleuter heeft een boekje gevonden en zich in de luie stoel genesteld. En zelfs de baby slaapt. Geloof ik. 

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)

Het is gelukt! Check nog wel even je spambox. Dikke kans dat je daar de bevestiging vindt. Nog wel even lezen voordat je hem wist. ;-)