Het is weekend en ik stap een woonkamer in waar allemaal vrienden zitten. Als ik een ruimte met veel mensen binnenloop, kijk ik altijd eerst naar de setting: wie zijn er? Hoe voelt iedereen zich? Wat zijn mensen aan het doen? Waar en bij wie kan ik gaan staan of zitten?

Iedereen in de ruimte is gezellig aan het kletsen en er wordt drinken uitgedeeld. Het is heerlijk om te weten dat je op een plek bent waar je geliefd bent en mensen je omringen met positiviteit. Dit zijn bovendien vrienden met wie ik mijn geloof kan delen. Maar er is ook een vrouw die ik niet ken.

Ze kijkt ongelukkig en spreekt wat ongeduldig tegen haar kinderen. Ik wil graag kennismaken, maar ik merk dat het me moeite kost. Het geeft me een ongemakkelijk gevoel: ik wil openstaan voor dit nieuwe gezelschap, maar deze moeder lijkt zo onbenaderbaar. Op mijn open vraag komt een heel gesloten antwoord. Ze toont vervolgens ook geen interesse in mij. Meestal laat ik me daardoor niet uit het veld slaan, maar dit keer voelt het anders.

We gaan met z’n allen zitten en beginnen te praten over ons geloof. Om beurten vertellen we iets over wat we met God hebben meegemaakt en hoe Zijn liefde ons leven heeft veranderd. Ik kan niet wachten tot zij het woord neemt, want ik weet zeker dat er van alles schuilt achter haar somber kijkende ogen.

En inderdaad. Ze vertelt hoe ze de laatste tijd veel minder aandacht heeft voor haar relatie met God, dat ze het allemaal niet zo meer voelt. Dat het geloof een beetje is weggezakt. Ze heeft veel twijfels en vragen, maar ik proef ook onverschilligheid. Het raakt me.

Het maakt me zó verdrietig dat de blijdschap die het geloof kan brengen, bij haar niet meer zichtbaar is. Het doet me denken aan al die vrienden die ik uit de kerk heb zien vertrekken. Vriendschappen die verwaterden omdat we elkaar niet meer goed begrepen. Relaties die strandden omdat we niet meer in dezelfde God geloofden. De pijn die dat teweegbracht, kan ik nog voelen.

Maar wat nog erger is dan pijn, is die onverschilligheid. ‘Ik vind het eigenlijk wel even goed zo’, zegt ze. Zo empathisch als ik normaal gesproken ben, zo onbegripvol begint mijn hart nu sneller te kloppen. Het is toch overduidelijk helemaal niet goed zo? Op het moment dat je niet meer wilt investeren in je relatie met God krijgen andere dingen in je leven de kans om grip op je te krijgen. De opvoeding van de kinderen krijgt een koerswijziging en het fundament van je huwelijk kan gaan wankelen. Alles in mij wil haar daarvoor beschermen.

Maar ik kan het niet. Ik ben niet haar verlosser, dat is Jezus Christus. En ik kan niet tot haar ziel spreken, dat doet de Heilige Geest. En ik bid dat dit gaat gebeuren en natuurlijk hoop ik daar getuige van te zijn. Maar tot die tijd neem ik mezelf voor om de muur om haar heen te gaan beklimmen, of er hier en daar een barstje in te slaan. Af en toe een appje, af en toe een wandeling aan te bieden. Stapje voor stapje.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

lege bakfiets

Het lege bakfiets-syndroom

Mijn bakfiets rammelt terwijl ik over een klinkerweg fiets. Het kletterende geluid valt me ineens op, want het is voor het eerst in weken dat ik zonder inhoud rijd en blijkbaar klinkt dat dus zo luid. Zes weken lang zaten er telkens twee kindjes in de bak, want het...
brief van paulus

Een brief voor mij van Paulus

De opleiding die ik als beginnende protestantse godsdienstleerkracht  moet volgen, is van start gegaan. Ik kijk op het onlineleerplatform naar de vakken die ik het komende jaar moet volgen. Het zweet breekt me uit als ik de cursushandleidingen doorneem....
het eerste lied

Het ontvangen en doorgeven van Gods zegen

Sifra Bekx schreef een prachtig blog over het zegenen van je kinderen, die we hier graag delen. ‘Mam, mam… Je bent vergeten ons te zegenen’, zucht Janoah terwijl we klaar zijn met bidden en Bijbellezen. ‘Oh natuurlijk lieverd, wat goed dat je er nog aan denkt’, zeg...
groeipijn

Groeipijn

Midden in de nacht sta ik op de gang een hek te bouwen van twee lege wasmanden. Blijkbaar niet zo zachtjes als dat ik dacht, want achter mij hoor ik gestommel. ‘Wat doe je?’ zegt mijn man al gapend. ‘Oh, gewoon. Ik vind het maar niks, dat dat traphekje weg is,’...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.