‘Zorg dat je in beweging blijft,’ zegt de arboarts. Ik ben begonnen met een terugkeertraject voor mijn werk, nu de belangrijkste regelzaken na het overlijden van mijn man afgerond zijn. ‘Al is het maar een rondje fietsen door de wijk. Blijf niet onder de dekens liggen.’ Ik lach schamper. Alsof dat überhaupt een optie is. Er lopen drie apen rond in mijn huis.

Weer gaan werken is in mijn ogen de laatste stap terug naar een ‘normaal’ leven. En die laatste stap is een kwetsbaar proces. Ik wil niet te snel gaan, want dan gaat het geheid mis. Maar te langzaam gaan is ook niet handig.

Door de gebeurtenissen in het afgelopen jaar is niets meer normaal. Want naast dat mijn man overleed, fietsen we van de ene lockdown naar de andere. Ik wilde graag weer gaan werken om even het huis uit te zijn, maar ik mag mezelf niet in levenden lijve laten zien op de werkvloer. Ik ‘spreek’ mijn collega’s online. Het is raar, heel raar.

‘Mama, ikke mag fietsen?’ Zoonlief heeft voor zijn derde verjaardag een fietsje gekregen. De zijwieltjes heb ik er bewust niet aan gedaan. Ik hoop dat zijn loopfiets-skills in zijn voordeel gaan werken en dat hij het zo oppikt. Samen pakken we het fietsje uit de schuur. Hij klimt op zijn stalen ros. ‘Wel vasthouden mama,’ meldt hij nog even.

Ik hoor mezelf als een ware drill instructor aanwijzingen schreeuwen. Vooral: ‘Doortrappen Jurre, dóórtrappen!’ Balans houden is nog een dingetje. Hij vergeet regelmatig te trappen, waardoor hij zijn evenwicht verliest en omkukelt. En een paar keer gaat hij juist te hard, waardoor ik hem uit de struiken moet vissen.

‘Ho mama, ikke ommevallen, haha!’ Gelukkig is hij niet bang om te vallen en ziet hij de humor ervan in. Na een rondje of vier om de speeltuin heeft hij er genoeg van. Ik ook trouwens. Morgen gaan we verder.

Met een kop thee plof ik die avond op de bank. Ik trek een dekentje over me heen. O nee, mag niet van de arboarts, denk ik glimlachend. Ik doe het toch. De instructies die ik naar mijn zoon brulde, resoneren nog in mijn hoofd.

‘Dóórtrappen! Dóórtrappen!’

Ik zie ineens de parallel met mijn eigen proces. Ik moet zelf ook doortrappen. Doorgaan. Doorleven. Doorzetten. Doorfietsen. Maar ik moet wel de balans bewaren. Niet te snel gaan, anders lig ik in de struiken. En niet te langzaam, want dan val ik ook.

Gelukkig hoef ik, net als mijn zoon, niet bang te zijn. En mag ik er ook om lachen als het een keer misgaat. Ik krijg het vast ooit onder de knie. Want ik weet dat er ook naast mij Iemand loopt, die me in mijn nekvel grijpt als ik de balans kwijt ben.

En als ik er genoeg van heb? Dan mag ik even stoppen. Ga ik morgen verder.

 

Deze column komt uit het #Powerbook ‘In verbinding’. Het #Powerbook is een boek met eerlijke columns over het moederschap, inspirerende artikelen over opvoeden en relaties, plus input voor je geloofsleven. Het komt twee keer per jaar uit. Het #Powerbook ‘In verbinding’ is nu nog te koop via de webshop, dus klik snel op de button hieronder als je meer van dit soort fijns wilt lezen!

Schaf het #Powerbook In verbinding nu aan!

Op voorraad

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.