18 Reacties

  • Marijke 12 november 2016 at 09:09 Beantwoorden

    Wow, dank je voor je persoonlijke verhaal! Wat een bemoediging! 🙂

  • Corina 12 november 2016 at 09:48 Beantwoorden

    Zo herkenaar!!!
    Mijn kinds zijn inmiddels deels volwassenen of gaan richting volwassenheid, maar wat vallen ze nog vaak op hun moeder terug.
    En dan mag je er weer zijn, ja juist ook in die kleine dingen!
    Dat ik die kleine schitteringen door mag blijven geven aan hun en aan mijn naaste, maar dat het soms ook nodig is dat iemand iets aan mij geeft als ik het nodig heb!
    Zo mag je er voor elkaar zijn.

  • Maya van Eckeveld 12 november 2016 at 09:55 Beantwoorden

    Zo herkenbaar Danielle!!
    Mijn kracht “licht” word in zwakheid “duisternis” volbracht !
    Dat is onze trouwtekst en is door genade de bodem van mijn leven geworden!

  • Ilze 12 november 2016 at 10:20 Beantwoorden

    Wow, het raakt mijn hart! Dankjewel!

  • Gerda Sacré 12 november 2016 at 10:38 Beantwoorden

    Dank je wel, bij een schets van een situatie die nu eenmaal wel eens gaat zoals we niet zouden willen, helpen we elkaar (van moeder tot moeder) denk ik ook veel meer. Altijd doen alsof alles fluitend en vanzelf gaat kan ook onzekerheid bij de ander oproepen. We herkennen denk ik allemaal de dagen waarop het echt niet loopt zoals t ideale plaatje. De schittering van een vriendin, man, buurvrouw of kind is dan mooi om te zien. Bedankt dat je me daar nu ook op heb gewezen. Dat t juist de kleine schitteringen kunnen zijn die zichtbaar maken Wie Jezus is… sta op en schitter!

  • Mirjam 12 november 2016 at 10:59 Beantwoorden

    Wow wat een mooi verhaal. Wat een bemoediging. Dankjewel voor jouw schittering op deze morgen.

  • Ingrid 12 november 2016 at 11:29 Beantwoorden

    Wauw dank je wel voor je verhaal. Door jouw verhaal zie ik nu dat je ook kunt schitteren als het donker is. Mijn verhaal kent grote overeenkomsten met jouw verhaal, moeder in een jong gezin en dan stilgezet worden en gedwongen worden naar jezelf te kijken. Met vallen en opstaan krabbel ik beetje bij beetje weer op. Veel stel ik uit tot, ‘als ik straks beter ben of als het straks klaar is’. Maar wat is de eindstreep, wat is goed genoeg? Ik dwing mezelf keihard aan mijn herstel te werken en ben dat ook aan iedereen verschuldigd meen ik. Ik mag het mezelf vooral niet te makkelijk maken. Pas nu begrijp ik dat je in je duisternis ook kunt schitteren en meer nog, mág schitteren. Schitteren is soms alleen maar licht weerkaatsen. Dat betekent dat het Licht vlakbij is. Wat een hoop, wat een bemoediging.

  • LookAroundTheCorner 12 november 2016 at 11:40 Beantwoorden

    Ohh mijn kinderen zijn groter maar ik herken je verhaal. Fijn dat je dat deelt.

  • Juliët 12 november 2016 at 12:08 Beantwoorden

    Wat herkenbaar allemaal, ook het reflux verhaal. Gelukkig werd er bij ons dochtertje Sanne ( nu 7 jaar)na twee weken dit ontdekt. Maar je dochter van twee weken ter observatie achter laten in het ziekenhuis valt ook niet mee. Maar was het wel waard, na ondekking en medicatie die aan sloeg. Veranderde alles in een schitterende tijd.

  • Christine 12 november 2016 at 14:28 Beantwoorden

    Bedankt voor het delen, Danielle. Ik herken er veel van en heb vaak het idee dat ik niet goed genoeg ben in wat ik doe. Wat je zegt over dat ‘je hoeft geen Lichtbaken te maken’ was precies raak. God wil door ons schitteren zoals we nu zijn. Laat Hem het werk maar doen. Wel best moeilijk als je zelf graag de touwtjes in handen houdt. Ik kijk uit naar komende week want de rust vinden bij Jezus is soms wel nodig. Gods zegen deze week!

    • Daniëlle Koudijs 12 november 2016 at 21:11 Beantwoorden

      Dankjewel! 🙂

  • Maria Lourens 12 november 2016 at 14:50 Beantwoorden

    Dank je wel dat je ook je niet-schitter momenten deelt. Soms kan je zoveel troost halen uit dat een ander het ook allemaal ingewikkeld vind.

    • Daniëlle Koudijs 12 november 2016 at 21:10 Beantwoorden

      Geen dank! Ik ben ook maar gewoon een vrouw middenin het echte leven 😉

  • Marleen 13 november 2016 at 23:21 Beantwoorden

    Mooi Danielle dat je dit ook deelt. Ik kan hier weer mee verder op een moment dat ik alleen nog maar twijfelde aan mezelf en mn opvoedkunde.

  • Jolanda 14 november 2016 at 09:47 Beantwoorden

    Dank je wel lieve Daniëlle voor deze bemoediging, je eerlijkheid en oprechtheid. Bless you en je gezin xxx

  • Maartje de Heij 15 november 2016 at 11:02 Beantwoorden

    Lieve Danielle, je verhaal raakt me diep. Dit ben ik op zoveel dagen. Herkenbaar dus. Ook je stugge rondom moederschap en werk… Uitputtend! En hier logt ook een kans denk ik (na drie maanden verlof fris weer het onderwijs in? Al borstvoeding? Vergeet het maar..) En ga dan maar elk moment met God aan je hand. Moeilijk! En waardevol: het geeft je constant keuzes door de dag heen. Ga je somberen, chagrijnen, de kinderen de schuld geven () … Of sta je op. En schitter je weer! Vergeet de schaamte. Je mag er zijn. Of zoals dominee Bram Dijkstra zei: je bent faaltastisch!

    • Daniëlle Koudijs 17 november 2016 at 11:16 Beantwoorden

      Hey Maartje,
      Ineens vraag ik me af of ik had geantwoord… dank voor je mooie woorden. Ik wens en bid jou veel rust en zegen toe! Het is soms een grote uitdaging, dat moeder zijn, maar uiteindelijk gaat het ons lukken. Met Hem zeker! 🙂

  • Eveline 19 december 2016 at 12:18 Beantwoorden

    Hoi Danielle,
    Bedankt voor je eerlijke blog. Deze challenge heb ik, heel enthousiast aan een aantal mama’s doorgestuurd. Zelf had ik t nogal af laten weten. Vorige week toch weer een begin gemaakt en nu weer vervolgd. Wat een bevestiging om dan hier te lezen dat achterlopen niet kan, want je wandelt je eigen weg….. En inderdaad het Licht is al gekomen! Gezegende week.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.