Dit jaar keek ik echt uit naar kerst. Gezellig met het gezin, onze ouders, de kerst(nacht)dienst. Tradities in stand houden en met ons eigen gezin nieuwe bedenken. Ja, ik was er helemaal klaar voor. Doordat er in een paar jaar tijd twee kinderen geboren zijn rond kerst (Mads op 24-12-13 en Jesse op 17-12-15), zijn de afgelopen jaren wel feestelijk, maar voor mijn gevoel weinig kerstig geweest.

Nu ik eens niet zwanger en uitgerekend was, zag ik een gezellig versierd huis en een knusse sfeer helemaal zitten. In gedachten had ik mijn positie al ingenomen voor onze mooie, zilverblauwe kerstboom met zachtgele lampjes. Met aan de ene kant een spelende peuter en aan de andere kant een kruipende dreumes. De dreumes die ik elke keer weer zou moeten blokkeren om te voorkomen dat de kerstboom een horizontale houding zou aannemen in onze woonkamer. Maar die vervolgens dan wel über schattig samen met z’n broer op de gezinskerstfoto zou staan. Inclusief kerstmuts en kersttrui. Dat plaatje had ik in mijn hoofd. 🙂

Maar helaas liep het anders. De drukte van de decembermaand ging hand in hand met zieke kinderen. Na de mond,- hand,- en voetziekte eind november, volgden er weken van verkoudheid en kreeg de jongste voor de zoveelste keer oorontsteking. Het kopen en mooi maken van een kerstboom schoot erbij in. Tussen het afvegen van de snottebellen, temperatuur meten en het toedienen van antibiotica en koorstverlagende middelen door, hebben Mads en ik het nog net gered om een mooie kerstboom op het raam te schilderen. Juist op de dag dat we hun eerste en derde verjaardag vierden, kreeg hij een dubbele oorontsteking. Het feestje viel voor hem in het water. En als klap op de vuurpijl was een dag later de oorontsteking bij de jongste ook weer terug. Zucht…

En zo vulde de week voor kerst zich met zieke, ongelukkige kinderen en slopende nachten. Niet is minder leuk dan machteloos toekijken, om te zien dat je kids het zwaar hebben. Ik plande doktersbezoeken en regelde samen met mijn man en ons werk de opvang thuis. Uiteindelijk volgde er ook nog een ziekenhuisbezoek voor de jongste. Ik voelde me door al de drukte en het gedoe een beetje kerstloos. En ik was moe. Heel moe.

In het ziekenhuis stonden mooie kerstbomen en klonk er prachtige kerstmuziek. Daar, op die plek waar veel mensen een andere toekomst hebben, was het door de klanken uit de vleugel heen naast de grote versierde kerstboom toch kerst. Terwijl ik om mij heen keek en de mensen zag genieten, zette de voorbij lopende artsen en aan infusen gekoppelde patiënten mijn af en toe in zelfmedelijden gedompelde “ik” ook weer even met twee benen in deze wereld; de ziekteperiode van mijn kinderen gaat voorbij en is Goddank te genezen.

Vandaag (terwijl ik dit schreef) is het 26 december 2016. Jesse is alweer een paar dagen beter, maar Mads is pas vandaag weer een beetje de oude. Vanmorgen zaten we dan eindelijk allemaal gezellig aan het lang verwachte kerstontbijt. En vanmiddag volgde de eerste echte Koudijs kersttraditie: zelf pannenkoeken bakken en opeten terwijl er een kerstfilm aanstaat. 🙂

Het werd dan toch nog een beetje kerst, maar het ziek zijn mag van mij voorlopig wel weer afgelopen zijn. Eind deze week vieren we het nieuwe jaar. In dat nieuwe jaar wil ik alleen maar van de jongens genieten, zoals ze horen te zijn. Vol energie. Zeker met kerst.

Kijken naar de lampjes in de kerstboom, drinken van de warme choco, met aan de verwarming tot de tenen gevulde sokken met cadeautjes, spelende kindjes om ons heen, pannenkoeken eten voor de tv op tweede kerstdag en chocoladekransjes in de boom. Die tradities wil ik bouwen, zonder antibiotica en koorstverlagende middelen. Amen.

Daniëlle Koudijs
| Oprichtster van Power to the Mama's | Moeder van twee | Getrouwd met Jos | Liefhebber van dure Italiaanse wijn | Ondernemend | Houdt van schrijven en aanbidden |

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)

Het is gelukt! Check nog wel even je spambox. Dikke kans dat je daar de bevestiging vindt. Nog wel even lezen voordat je hem wist. ;-)