‘Hij is niet zo gehoorzaam.’
‘Hij heeft een korte spanningsboog.’
‘Wel een sterk eigen willetje he?’
‘Hij houdt wel van grenzen opzoeken.’
‘Vandaag heeft hij een ander kindje geduwd.’
´Kan hij ook stilzitten?’

Niemand krijgt zoveel (negatieve) feedback als een kind. En mijn zoon Abel (4) is geen uitzondering. De opmerkingen hierboven heb ik de afgelopen maanden geïncasseerd.

Het is vaak een luchtige opmerking tussendoor van een vriendin, grootouder of juf. Ik weet dat ik zulke uitspraken niet zo serieus hoef te nemen, maar het breekt mijn hart als ik hoor hoe er over mijn zoon gesproken wordt. Alsof kinderen maakbare wezens zijn die we zo snel mogelijk naar onze eigen hand moeten zetten. Het liefst doen ze altijd precies wat we zeggen. Graag zo min mogelijk geluid maken en rustig zitten.

Helaas moet Abel het dus ook ontgelden. Bijvoorbeeld een paar weken geleden: de zwemjuf liep zelfverzekerd op me af. Ze zei: ´Abel is wel een pittig joch hè? Hij doet precies wat allemaal niet mag.’ Ik kon wel door m’n plastic zwembadstoel zakken. Terwijl ik me niks aan probeerde te trekken van de gniffelende ouders om me heen, stond ik de juf begripvol te woord. Ik legde haar uit dat Abel zich altijd heel vrij voelt en ook nog wel erg jong is. Ook gaf ik eerlijk toe dat hij thuis ook weleens moeite heeft met luisteren.

We spraken af de komende weken aan te kijken of het beter zou gaan. Dolgelukkig voelde ik me toen ik de zwemlessen erna niks meer hoorde. Totdat de juf vorige week weer op me afliep. Haar blik verraadde weinig goeds. Daar gaan we weer, dacht ik. ‘Wat ik vandaag toch allemaal voor taal heb gehoord! Piemels, billen, plas..’. Opnieuw gniffelende ouders om me heen. ‘Dat zijn inderdaad favoriete thema’s’, grapte ik om de ongemakkelijke stilte te doorbreken.

Ik zucht. En kies ervoor om niet mee te doen aan deze negatieve manier van spreken over zijn gedrag. Hij is energiek, liefdevol, gepassioneerd, emotioneel, rusteloos, gevoelig en sterk. Hij is snel, gevat, verontwaardigd en komt zonder problemen uit voor zijn mening. Ik wil dat koesteren, niet veroordelen.

Natuurlijk kan ik er niet omheen dat ik het moeilijk vind om kritiek op het gedrag van Abel te horen. Want die kritische veroordeling is pijnlijk. Als kind voel je dat. Beter gezegd: ik voelde vroeger die veroordeling en ik herken mezelf akelig vaak in zijn gedrag. Het is mijn taak als moeder om mijn eigen triggers en pijn niet op Abel te projecteren, maar ik wil er alles aan doen om hem in bescherming te nemen tegen alle meningen. En ik wil dat anderen hem zien voor wie hij ís, want hij is zoveel meer dan zijn gedrag.

Misschien is het mijn moederhart dat wil brullen om mijn kind te beschermen. Dat brullen probeer ik niet letterlijk te doen, maar ik geef het nu wel sneller aan wanneer ik de communicatie over Abels gedrag onprettig vind. Gewoon even stoppen met al die kritiek en observaties. Kijk alsjeblieft met wat mildheid en genade naar het jonge leven. Kinderen zíjn niet moeilijk, ze hébben het moeilijk.

En is het niet aan ons als ouders om hen te begeleiden door hun driftbuien heen? Om ze niet af te wijzen, maar ze heel dicht naar ons toe te trekken? Om voor te leven dat ze een heel leven lang mogen leren? En ja, dat ze af en toe ongehoorzaam zijn, hun eigen willetje duidelijk laten zien en grenzen opzoeken? Leven gaat nu eenmaal met vallen en opstaan.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 
lege bakfiets

Het lege bakfiets-syndroom

Mijn bakfiets rammelt terwijl ik over een klinkerweg fiets. Het kletterende geluid valt me ineens op, want het is voor het eerst in weken dat ik zonder inhoud rijd en blijkbaar klinkt dat dus zo luid. Zes weken lang zaten er telkens twee kindjes in de bak, want het...
brief van paulus

Een brief voor mij van Paulus

De opleiding die ik als beginnende protestantse godsdienstleerkracht  moet volgen, is van start gegaan. Ik kijk op het onlineleerplatform naar de vakken die ik het komende jaar moet volgen. Het zweet breekt me uit als ik de cursushandleidingen doorneem....
het eerste lied

Het ontvangen en doorgeven van Gods zegen

Sifra Bekx schreef een prachtig blog over het zegenen van je kinderen, die we hier graag delen. ‘Mam, mam… Je bent vergeten ons te zegenen’, zucht Janoah terwijl we klaar zijn met bidden en Bijbellezen. ‘Oh natuurlijk lieverd, wat goed dat je er nog aan denkt’, zeg...
groeipijn

Groeipijn

Midden in de nacht sta ik op de gang een hek te bouwen van twee lege wasmanden. Blijkbaar niet zo zachtjes als dat ik dacht, want achter mij hoor ik gestommel. ‘Wat doe je?’ zegt mijn man al gapend. ‘Oh, gewoon. Ik vind het maar niks, dat dat traphekje weg is,’...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.