7 Reacties

  • Saskia 20 juli 2019 at 08:12 Beantwoorden

    Zo herkenbaar! Soms als alles overstroomd verlies ik ineens mijn geduld. Wat voel ik me daarna schuldig! Vooral als mijn dochter dan zo schrikt.

  • Machteld 20 juli 2019 at 08:25 Beantwoorden

    Pfoei, heel herkenbaar helaas. Ik schreeuwde gister dat mijn zoon niet zo moet schreeuwen

    Dank voor je openheid! Het verzacht mijn eigen verdriet een beetje en maakt dat ik wil bidden voor alle vermoeiende schreeuwende mama’s.
    God, U kent ze allemaal, elk persoonlijk, er is geen oordeel bij U. Kom met Uw zachte stem en lieflijke nabijheid.

    Sterkte met schrijven in de Pipowagen. Stilte en afstand is confronterend. Hoop dat het daarnaast ook ontspannen voor je is, Daniëlle!

  • Saskia 20 juli 2019 at 08:34 Beantwoorden

    Zo herkenbaar! Soms als alles overstroomd en mijn dochtertje van 2 jaar maar door gaat met drammen en jammeren verlies ik soms ineens mijn geduld. En o wat voel me dan schuldig! Vooral als ik de geschrokken reactie op haar gezichtje zie!

    Bedankt voor je openheid! Heel veel sterkte en Gods zegen gewenst met je boek!

  • Marion 20 juli 2019 at 09:41 Beantwoorden

    Pff wat maken we het onszelf moeilijk he.. zo richting de vakantie vooral! Helaas herkenbaar. Wij hebben de afspraak gemaakt dat als 1 van ons (zoon of ik) boos is, dan vragen we om een knuffel. Dat helpt soms. 😉 En soms komt de knuffel ná de uitbarsting.

  • Angelique 20 juli 2019 at 14:14 Beantwoorden

    Jeetje ook hier heel herkenbaar, je blog gaf me tranen, onze lieve kleine meid van 2 is logeren, ok mij troost het een beetje dat ik niet de enige ben, ik bid elke dag, om rust kracht, geduld en wijsheid.

    Bedankt, succes, ook voor de andere moeders

  • Karin 21 juli 2019 at 23:11 Beantwoorden

    Ook bij mij heel herkenbaar. Dankjewel voor je openheid hierover. (Ook van bovenstaande reacties). Het is vaak externe druk wat jijj beschrijft (huishouden wat opstapelt, dingen die moeten, externe afspraken, dat ik snel bozer reageer dan dat ik wil.
    Gelukkig mogen we tot de Vader komen in elke omstandigheid. En als we het vragen weet ik zeker dat Hij ons helpt.

  • Grace 24 juli 2019 at 14:16 Beantwoorden

    Toffe blog, heerlijk eerlijk. Ik denk soms dat ik de enige ben die schreeuw… Vaak is het m’n onmacht inderdaad op dat moment. En dan voel ik me achteraf zó schuldig…. Maar hé, we doen ons best samen met onze God.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.