Het was vandaag zo’n takkezwarekakdag. Kinderen die tot vervelens toe moe zijn maar onder geen beding een middagdutje willen doen. Geruzie om niks. En gegil… dat eeuwige gegil omdat de oudste naar een auto van de jongste wijst of andersom.

Natuurlijk is alles relatief en zijn er situaties die nog veel erger zijn. Nu ik dit schrijf ervaar ik het al een stuk minder heftig dan vanmiddag. Maar ik word er zo moe van. En chagrijnig. En als ze maar doorgaan met vervelend doen ook boos.

Hoe kan het toch dat ze altijd precies die triggerpoints weten te vinden op het moment dat ik m’n geduld begin te verliezen. Zodat er voor m’n gevoel geen houden meer aan is en er een veel te harde snauw uitvliegt voordat ik doorheb wat ik nou precies zeg. En dat dan meerdere malen op zo’n dag.

Nou, die knopjes hebben mijn peuter en kleuter vandaag echt wel weten te vinden. En daar ben ik heus niet trots op. Ik wil helemaal niet naar ze schreeuwen of rondlopen als de boze stiefmoeder van Assepoester. Maar toen vanmiddag het laminaat, de bank én het dressoir waren ondergetekend met potlood terwijl ik nog geen vijf minuten in de keuken stond, toen was de maat vol.

En natuurlijk is precies vandaag manlief niet thuis. Nadat de jongens ’s avonds na nog eens een hele strijd op bed lagen en in vrede sliepen (gelukkig konden we de dag na die strijd wel in vrede afsluiten, dat slaapt wel zo lekker), kon ik even ademhalen. En even nadenken. Even alles loslaten en de negativiteit eruit ademen. Bizar eigenlijk, dat er zoveel vervelende spanning in je lijf kan zitten na zo’n dag.

Ik zet thee, pak wat chocola en ga op de bank zitten. Mijn laptop klapt open en ik beantwoord wat mailtjes en schrijf een tekst voor een extern bedrijf. Als ik klaar ben open ik op m’n telefoon de YouVersion bijbelapp. En deze tekst raakt me:

Dit heb ik jullie verteld omdat ik wil dat jullie mijn vrede bewaren. In de wereld zullen jullie het zwaar te verduren krijgen. Maar houd moed! Ik heb de wereld overwonnen. Johannes 16:33 Het Boek

Zijn vrede! Oh man wat is die V R E D E  belangrijk om het ook in mijn huis vredig te houden. Om zelf vredig te blijven. En wat besef ik dat vaak toch veel te laat. Waarom het na de bedtijdstrijd rustiger werd? Nu ik deze tekst lees weet ik het wel. Omdat ik op de overloop met tranen op m’n wangen God smeekte om Zijn rust te geven in ons huis. Om het te vullen met Zijn liefde en vrede. Omdat mijn kracht en geduld allang op waren.

Opvoeden is echt topsport. Zijn rust, wijsheid en vrede hebben we echt nodig om die topsport te kunnen volhouden. Ik neem me voor om er structureel voor te bidden. Zodat er meer vrede in mijn hart komt en ik niet zo primair reageer op knopjes waarop gedrukt wordt. Wat mij betreft is het tijd voor een nieuw seizoen. Laat die lente maar komen. Daar worden we allemaal een stuk vrolijker van. Al is het alleen al omdat vaker naar de speeltuin gaan dan een plezierigere optie is.

 

Daniëlle Koudijs

| Oprichtster van Power to the Mama’s | Moeder van twee | Getrouwd met Jos | Liefhebber van dure Italiaanse wijn | Ondernemend | Houdt van schrijven en aanbidden |

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.