Ik lig op mijn stoel in de zon, voor mij zie ik mijn kinderen spelen. Eentje is heen en weer aan het lopen naar het sanitairgebouw om zeep te halen. Om met water en zeepsop, een lepeltje, emmertje en kopjes heuse ‘cappuccino’s’ voor mij te maken. Ik geniet van het tafereel dat zich voor mijn ogen afspeelt. Ik geniet zo intens van deze drie ongestoorde minuten dat de tranen over mijn wangen lopen.

Maar ineens komt daar komt de donkere wolk in mij naar boven.

Een wolk van intens verdriet, want ik ben afscheid aan het nemen van een toekomst die ik onbewust voor mijn kind had bedacht. Dat komt namelijk hierdoor: de uitslag van het chromosoomonderzoek is net voor de vakantie binnengekomen. Er is een afwijking gevonden, maar wat de gevolgen daarvan zijn, is onbekend. Het rapport met alle bevindingen beschrijft wel een aantal symptomen van de chromosoomafwijking, zoals een algehele ontwikkelingsachterstand.

Deze uitslag laat voor mij aan de ene kant veel op zijn plek vallen. Maar aan de andere kant wil ik het eigenlijk niet geloven. Want het rapport geeft nu nog zoveel onzekerheid, pijn en verdriet. Het roept ook de vraag op: ben ik in staat om mijn kind te begeleiden? Wat gaat ze van mij nodig hebben om straks naar school te kunnen gaan, vriendjes te kunnen maken en mij los te kunnen laten? Hoe help ik haar niet schuw te zijn voor andere mensen? Hoe ga ik dat doen?!

Ik stuur mijn zus een berichtje. ‘Kan ik dit wel?’, schrijf ik. ‘Ben ik wel een goede moeder voor haar? Ik ben echt verdrietig.’ Abrupt word ik weer uit mijn gepieker getrokken. Er staat een ‘cappuccino’ voor mij klaar. Ik drink hem zogenaamd op en slik de tranen die naar boven zijn gekomen even snel weer weg als ze gekomen zijn. Het moment van zelf kunnen spelen is zo ingewikkeld dat deze drie minuten echt voelden als een cadeautje.

Ik weet niet of de campingbaas zo blij is met het feit dat we onze dochter elke dag zeep laten halen uit het toiletgebouw om mij mijn zo gewenste sopcappuccino te bezorgen. Maar deze drie minuten heb ik elke dag hard nodig. Om ergens vast te houden aan het feit dat het wel goed komt.

Terwijl ik mijzelf weer bij elkaar raap en een aantal keren diep zucht, sta ik op. Het is tijd om mijn dochter weer te begeleiden. Haar te vertellen dat het speeltijd is en haar op weg te helpen in haar spel.

Ik leef bij de dag en ’s avonds, terwijl mijn drie kids weer in de tent liggen te slapen, komt de donkere wolk weer in mij naar boven. Ik sta mijzelf toe om te huilen, verdrietig te zijn en onzekerheid te voelen. Ik pak mijn notitieboek erbij en beschrijf wat we meemaken. Waar we door heen gaan. Een traan valt op één van de pagina’s. Ik dep hem snel droog in de hoop dat mijn woorden leesbaar blijven. 

Het proces van afscheid nemen van de verwachting van een gezond kindje is begonnen. En het is tegelijkertijd een nieuw begin maken, waarin ik mijn kind verwelkom zoals ze is.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

prinses

Een prinses met een vetrolletje

Puffend sta ik voor de spiegel. Ik heb me met veel moeite in een zomers jurkje gewurmd. De rits op mijn rug kreeg ik net dicht. Het is een mooi jurkje. Op een paspop. Waarom heb ik dit ding in vredesnaam ooit gekocht? Elke bobbeltje, vetje en randje is zichtbaar. Veel...
verbinden is vinden

Verbinden is vinden

Verbijsterd kijk ik van mijn navigatie naar het straatnaambordje boven het nauwe klinkerstraatje. De herinnering van dat moment in 2016 staat me nog heel helder voor de geest. Achter mijn stilstaande Opel Corsa toetert een medeweggebruiker, maar ik ben niet in staat...
een lading genade

Een lading genade in mijn boodschappenkar

Ik ben boodschappen aan het doen met mijn peuter van twee. Wij zijn net op vakantie dus ik heb best wat levensmiddelen nodig. Ik loop door een onbekende winkel, dus moet best wel zoeken waar hier de pindakaas, het brood en de spaghetti ligt. Mijn dochter zit in de...
omgaan met kritiek

Omgaan met kritiek op je kind

‘Hij is niet zo gehoorzaam.’‘Hij heeft een korte spanningsboog.’‘Wel een sterk eigen willetje he?’‘Hij houdt wel van grenzen opzoeken.’‘Vandaag heeft hij een ander kindje geduwd.’´Kan hij ook stilzitten?’ Niemand krijgt zoveel (negatieve) feedback als een kind. En...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.