‘Dit is toch te mooi om waar te zijn. Wanneer komt het?’, verzucht ik de laatste weken regelmatig tegen mijn man.

Wanneer donder ik van deze wolk af?

Vier weken geleden werd ik voor de vierde keer moeder. Voor de vierde keer moeder van een dochter. Het werd een prachtige thuisbevalling. Op de langste dag van het jaar braken mijn vliezen en de nacht erop kwam ze heel sereen in het midden van de nacht ter wereld: onze Loïs Imma.

De volgende ochtend maakten haar zussen kennis met haar. Mijn hart sloeg over van grote trots en dankbaarheid bij de aanblik van die blijde koppies. Een droom van een kraamweek volgde. De enige zorg die ik aan het einde van de week had, was of haar groei goed door zou zetten.

Inmiddels zijn we vier weken verder en heb ik regelmatig het gevoel dat ik droom. Zo’n start met een newborn ken ik niet. Onze eerste was erg onrustig en huilde veel. Ik voelde me als drieëntwintigjarige enorm onwetend en kon haar behoeftes niet ‘lezen’. Nummer twee had koemelkallergie en reflux en ontwikkelde een groeiachterstand, waardoor we de eerste maanden regelmatig in het ziekenhuis vertoefden. Ons derde meisje had eveneens koemelkallergie en was daarnaast heel prikkelgevoelig. Het betekende een eerste jaar vol onrust en machteloosheid. Met name haar babytijd heeft een heus trauma bij mij veroorzaakt.

En toen kwam Loïs. Geheel onverwacht volgde zeven jaar later opnieuw een zwangerschap.Haar namen bedachten we op de terugweg in de auto na de 20-wekenecho, toen we zojuist gehoord hadden dat we wederom een dochter mochten ontvangen. Pas later ontdekte ik dat Loïs ‘aangenaam’ of ‘beter’ betekent. Imma is afgeleid van Immanuel: God met ons.

In alle opzichten is deze babytijd aangenamer en beter dan de vorige drie. Gods is met ons en Zijn zegen rust op ons gezin. Dit ervaar ik iedere dag. Onze dochter is rustig, relaxt en plast, poept en slaapt heel goed. Alle zorgen die ik had of ik zo’n gezin van 4 überhaupt wel kan managen, blijken tot dusver ongegrond. Dit meisje draait zo mee in het ritme en er zijn genoeg meisjes in huis om haar te knuffelen, zodat ik een wasje kan vouwen of een vaatwasser kan uitruimen.

De kers op de taart bleek mijn bezoekje aan het consultatiebureau vandaag: haar langzame groei van de eerste twee weken heeft ze inmiddels ruimschoots goed gemaakt. Mijn ‘dames’ lijken een slagroomfabriek te hebben geopend: ons meisje heeft de afgelopen twee weken een enorme groeispurt gemaakt!

‘Misschien had je dit juist wel nodig om je trauma te verwerken.’, zegt mijn man zojuist.

‘Dat denk ik ook. Soms moet je ergens opnieuw doorheen om iets achter je te kunnen laten en daarvan te genezen.’, antwoord ik bedachtzaam.

‘Lieve Lootje, ons cadeautje!’, zeggen we regelmatig tegen haar. Wat een Godsgeschenk ben jij! Ik blijf voorlopig lekker op mijn roze wolk met mijn meisje dichtbij me en hoop hier samen met haar nooit meer van af te donderen. Het enige wat af en toe mag (dicht)vallen zijn een paar vermoeide kijkers vanwege wat uren slaaptekort. Maar hey, die kraamtijd moet tenslotte wel een beetje realistisch blijven.

 

YES! Als je jouw e-mail achterlaat*, krijg je een gratis e-book met een Weekly Devotional en Squad e-Magazine! 

*Met je aanmelding geef je ons toestemming maximaal drie keer per maand een Update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. Uitschrijven kan altijd. 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal drie keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je de Updates toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.