Ik kijk zo graag naar haar blije, vrolijke gezicht. De happy face van mijn tiener die over een paar weken 13 wordt en enorm geniet van haar nieuwe leven op de middelbare school. Ze heeft lol met nieuwe vriendinnen, slaapt uit als een puber, maakt huiswerk als een malle en haalt ook nog leuke cijfers. Dit zou de tijd van haar leven moeten zijn.

De afgelopen jaren, keek ik uit naar haar verjaardag en was ik blij en dankbaar dat ze er in gezondheid weer een kaarsje bij kreeg. Dit jaar ben ik nog net zo dankbaar voor haar aanwezigheid en gezondheid, maar voor het eerst in al die jaren denk ik: ‘Ach lief meisje, bleef je maar voor altijd 12.’

Want over een paar weken kan ze niet zomaar meer naar de bios, het zwembad, het trampolinepark, de Mac of shoppen in de stad. Dingen die voor een puber de normaalste zaak van de wereld zouden moeten zijn.

En dat alles, omdat ze geen prik wil. Aan tafel of op de bank komt ‘tante C’ regelmatig langs. Omdat ‘vriendin X’ in quarantaine moet vanwege een positieve test of omdat ‘klasgenoot Y’ een week niet op school is vanwege een moeder die ziek is. Zelf is ze er heel stellig in: ‘Ik wil geen prik.’ Ze heeft daar haar eigen redenen voor. . Ik ben trots op haar: trots dat ze zelf een keuze durft te maken.

Eigenlijk wil ik hier helemaal niet over schrijven. Het onderwerp komt namelijk al veel te vaak voorbij. Als je kiest voor ‘kamp A’  is het niet goed en behorend bij ‘kamp B’ word je eveneens met de nek aangekeken. Maar erover schrijven doe ik toch, want regelmatig jankt mijn hart. Ik ben verdrietig, omdat zij in een wereld opgroeit, die ik niet heb gewild. Een wereld waarin de liefdeloosheid toeneemt en mensen steeds haatdragender worden naar elkaar. Een wereld die een ieder beperkingen oplegt. Of de maatregelen nu zin hebben of niet: ik heb zo’n wereld niet gewild. Dertien jaar geleden had ik met mijn dikke buik nooit verwacht, mijn dochter hierin groot te moeten brengen.

Na een dag vol aankondigingen met nieuwe maatregelen verzucht ik verdrietig hardop: ‘Waar gaat het toch heen in deze wereld?’. Ik weet het gewoon even niet meer. Mijn bijna dertienjarige kruipt naast me op de bank. Bedachtzaam klinkt het: ‘Maar mam, als alles in de wereld zo gaat, dan kan dat toch maar één ding betekenen? Dan duurt het niet meer lang voordat Jezus terugkomt.’ Ik kijk haar vol bewondering aan en ik ben trots op haar. Wat een wijze woorden komen er uit de mond van mijn lieve tiener.

Zachtjes glijdt er een traan uit mijn ooghoek. Een traan van stil verdriet om alle ellende hier op aarde, maar ook een traan van blijde hoop en verwachting.

Ik slaak nogmaals een zucht. Ik geloof ook dat Zijn komst aanstaande is. Mijn verlangen naar die dag wordt met de minuut groter. In die wereld zou ik dolgraag met mijn meiden zijn. Liever vandaag dan morgen. Daar geen zorgen meer om wel of geen prik, maar een eeuwig durend feest.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

brief van paulus

Een brief voor mij van Paulus

De opleiding die ik als beginnende protestantse godsdienstleerkracht  moet volgen, is van start gegaan. Ik kijk op het onlineleerplatform naar de vakken die ik het komende jaar moet volgen. Het zweet breekt me uit als ik de cursushandleidingen doorneem....
het eerste lied

Het ontvangen en doorgeven van Gods zegen

Sifra Bekx schreef een prachtig blog over het zegenen van je kinderen, die we hier graag delen. ‘Mam, mam… Je bent vergeten ons te zegenen’, zucht Janoah terwijl we klaar zijn met bidden en Bijbellezen. ‘Oh natuurlijk lieverd, wat goed dat je er nog aan denkt’, zeg...
groeipijn

Groeipijn

Midden in de nacht sta ik op de gang een hek te bouwen van twee lege wasmanden. Blijkbaar niet zo zachtjes als dat ik dacht, want achter mij hoor ik gestommel. ‘Wat doe je?’ zegt mijn man al gapend. ‘Oh, gewoon. Ik vind het maar niks, dat dat traphekje weg is,’...
ontbinden

Ontbinden

Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Tot dat...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.