Martine heeft ernstige bekkeninstabiliteit en kan daardoor eigenlijk alleen maar liggen. Vrij ingewikkeld als je drie kleine kinderen hebt. Ze kunnen dan ook niet vaak samen op pad. Maar als het gebeurt, dan genieten ze er allemaal volop van. En zo blijkt, voor kinderen is iets niet gauw vreemd.

Heerlijk vond ik de vakantie. De kinderen zijn meer thuis en daar kan ik echt van genieten. Naast dat het wel wat drukker is in huis, is het zo fijn om rustig op te starten en het hele spul niet allemaal om 8.30 u met jassen aan, schoenen aan en tassen klaar te hoeven hebben.

Onze oudste twee kids zijn 8 en 9. De jongste is net 4 geworden en haar wereld wordt letterlijk steeds groter. Voor een grotendeels liggende mama (door ernstige bekkeninstabiliteit ligt Martine 22u per dag, red.)kosten voor een ander gewone activiteiten meer energie. We proberen er in vakanties dan ook met z’n allen op uit te gaan. Zo ook nu. Na wat opties met de kids besproken te hebben was het unaniem: het Fries Natuur Museum! De jongste roept heel hard ‘JA!! MUUUSSSEEEUM’, maar heeft ondertussen geen idee waar ze heen gaat.

Daar gaan we dan: Kinderen? Check.Rolstoel? Check.Kussentjes? Check.Fles met water? Check.Medicatie?Check.Ik kan niet vaak mee met een uitje en de kids genieten er daarom al van om samen in de auto te zitten. Ik wurm me op de voorstoel en zet de stoel helemaal achterover.

Even later word ik geïnstalleerd in de met medicatie en een fles water bepakte rolstoel. De kussentjes in mijn rug worden goed gezet en we gaan het museum binnen. De kinderen kijken vol bewondering om zich heen. Aan de kleinsten is ook gedacht. Onze jongste mag in een bak op lage hoogte (nep-)wormpjes vangen en ik mag haar helpen. Of beter gezegd ik kán haar helpen. Veel dingen zijn gewoonweg niet zo geschikt voor liggende mama’s. Maar dit doen we samen. Dat wormpjes vangen eigenlijk nooit mijn hobby is geweest, komt pas veel later in me op. Het glunderende koppie van mijn jongste sprak boekdelen. En mijn glimlach van oor tot oor ook.

Twee uur lang vermaken de kinderen zich met de heerlijke bezigheden van dit museum. In de hal wacht de jongste bij mij op schoot totdat papa de jassen heeft gepakt. Er komen steeds meer gezinnen binnen en menig blik wordt op mij geworpen, zowel door volwassenen als kinderen. Starende blikken van kinderen volgen mij terwijl ze met hun ouders verder naar voren lopen in de rij. Te midden van die drukte zegt dochterlief ineens; ’Mama, waarom kijken alle kindjes zo naar jou?’. Het antwoord is voor haar namelijk geen vraag. Ze weet niet beter. Het deed mij wederom beseffen hoe gewoon bijzonder is en het bijzondere gewoon.

 

Daniëlle Koudijs

| Oprichtster van Power to the Mama’s | Moeder van twee | Getrouwd met Jos | Liefhebber van dure Italiaanse wijn | Ondernemend | Houdt van schrijven en aanbidden |

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)

Het is gelukt! Check nog wel even je spambox. Dikke kans dat je daar de bevestiging vindt. Nog wel even lezen voordat je hem wist. ;-)