Mijn zoontje had een tijd lang te kampen met verlatingsangst. Hij is 9, maar durfde tot voor kort niet alleen thuis te blijven of naar school te fietsen. Jaren geleden is hij onverwachts even alleen gseweest en in paniek geraakt. Om daarmee te leren dealen, kreeg hij hulp van een psycholoog. Hij bleef denken aan het feit dat hij alleen was en even niet wist wat hij moest doen. EMDR hielp hem om in te zien dat hij het eigenlijk heel goed heeft opgelost. Dat hij niet meer blijft hangen in ‘het hulpeloze jongetje dat niks kan’.

We zijn inmiddels een tijdje verder als mijn andere zoontje van bijna 1 lekker door de woonkamer kruipt. Ik ben aan het koken en zie hem naar de deur kruipen met spiegelglas. Dat doet hij vaker, zodat hij zichzelf kan bekijken en op de deur kan slaan. Ineens hoor ik hem krijsen. Nee hè, zijn vinger onder de deur, denk ik nog. Maar als ik bij de deur kom, zie ik die openstaan, maar mijn zoon is nergens te bekennen.

Waar is hij nou?

Ineens zie ik hem. Niet meer netjes bovenaan de trap, maar zes treden lager is hij blijven steken. Hij is van de trap gerold! Ik slaak een gil en trek hem gauw weer omhoog. Mijn zoon van 9 en dochter van 5 komen aangerend. Ik heb een kwartier nodig om bij te komen.

Ik kan maar niet loslaten wat er is gebeurd. Nee, sterker nog: wat ik heb gedaan. Ik zie dat arme ventje daar zitten op die trap. Ik stel me voor hoe hij naar beneden is gekukeld. Ik huil en voel me schuldig. Hoe heb ik dit kunnen laten gebeuren? Schaamte komt ook om de hoek kijken. Kan ik dan helemaal niet voor mijn kinderen zorgen?

Tijdens het avondeten vertel ik samen met de kinderen aan mijn man wat er is gebeurd. Hij schrikt ook. Ik huil opnieuw en vertel hoe erg ik het vind dat ik dit heb laten gebeuren. Dan komt mijn oudere zoon met een rake opmerking. ‘Mama, moet je ook even naar de psycholoog? Het is toch goed afgelopen? Waarom denk je daar niet aan?’

Tja zo is het maar net. Hoe makkelijk is het om naar mijn fouten te blijven kijken? De dingen te blijven belichten die niet goed gingen? Wat mijn fouten en tekortkomingen betreft kan ik wel zeggen dat ik te kampen heb met verlatingsangst. Ik vind het moeilijk om er iets positiefs voor in de plaats te zetten. Maar er is hoop: mijn zoon kwam ervan af. Een psycholoog heb ik niet direct nodig, de opmerkingen van mijn kind zijn op dit moment voldoende. Wat een geluk.

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

brief van paulus

Een brief voor mij van Paulus

De opleiding die ik als beginnende protestantse godsdienstleerkracht  moet volgen, is van start gegaan. Ik kijk op het onlineleerplatform naar de vakken die ik het komende jaar moet volgen. Het zweet breekt me uit als ik de cursushandleidingen doorneem....
het eerste lied

Het ontvangen en doorgeven van Gods zegen

Sifra Bekx schreef een prachtig blog over het zegenen van je kinderen, die we hier graag delen. ‘Mam, mam… Je bent vergeten ons te zegenen’, zucht Janoah terwijl we klaar zijn met bidden en Bijbellezen. ‘Oh natuurlijk lieverd, wat goed dat je er nog aan denkt’, zeg...
groeipijn

Groeipijn

Midden in de nacht sta ik op de gang een hek te bouwen van twee lege wasmanden. Blijkbaar niet zo zachtjes als dat ik dacht, want achter mij hoor ik gestommel. ‘Wat doe je?’ zegt mijn man al gapend. ‘Oh, gewoon. Ik vind het maar niks, dat dat traphekje weg is,’...
ontbinden

Ontbinden

Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Tot dat...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.