Oké, oké, ik geef het toe: ik ben moe. Ik ben op. De reden? Een gezin met drie dochters van kleuter tot bijna-puber, mijn man en ik die allebei een baan hebben én een opleiding volgen, het huishouden, grote verbouwingen, hobby’s en andere sociale verplichtingen.

Ik probeer echt alle ballen hoog te houden en eerlijk gezegd ben ik verbaasd dat het al zo lang goed gaat. Dat het nog allemaal lukt ook. Afgezien van het huishouden dan, want het lijkt hier 24 uur per dag alsof we net verhuisd zijn en alle rommel die nu rondslingert nog een vaste plek moet krijgen.

Nu, aan het einde van het schooljaar, merk ik dat we als gezin echt op zijn.

Als ik moet huilen om stomme reclames, is dat een ‘red flag’. De meiden hebben ook een kort lontje, slapen slechter, en ook wij hebben veel te weinig geduld, waardoor we hier nogal eens botsen en schreeuwen naar elkaar. Iets wat ik verschrikkelijk vind.

We praten er wel over met het hele gezin. We weten allemaal dat schreeuwen een uiting van onmacht is, en dat het niet betekent dat we niet van elkaar houden. We zoeken oplossingen om met boosheid om te gaan, zoals het aangeven dat je een time-out wilt, als je aanvoelt dat je zó boos bent dat je even niet weet hoe je dit op een gezonde manier kunt uiten. Onze dochters geven dit heel goed aan. Door met hun handen een T te maken. Dan móet iedereen dit respecteren en even stil zijn… Even een adempauze inlassen, even nadenken over je gedachten en wat er binnen in je omgaat, over wat er nu eigenlijk echt speelt áchter de boosheid…

En dan is het een zondagochtend. Doordat mijn man wisselende diensten heeft, moet ik regelmatig in mijn eentje met drie kinderen naar de kerk. Iets wat op zich prima te doen is, vooral door de crèche en kinderkerk. Wat ben ik ontzettend dankbaar voor de mensen die zich voor onze kids inzetten! Maar zo aan het einde van het schooljaar, nu we allemaal moe en aan vakantie toe zijn, kan ik het niet meer opbrengen om iedereen op tijd in de kleren te hebben en naar de kerk te gaan.

Dus gaan we vanochtend niet. Terwijl ik weet dat dat uurtje in de kerk mijn oplaadpunt is. Terwijl we het zo belangrijk vinden om niet alleen God, maar óók de kerk een onderdeel te laten zijn van de opvoeding. Ik weet dat God er niet over oordeelt. Dat ik Hem ook prima thuis kan ontmoeten. Maar op de een of andere manier, lukt me dat bijna niet thuis. Er is momenteel te veel afleiding, er zijn te veel prikkels en ik heb veel te weinig energie om mijn aandacht erbij te kunnen houden.

Ik probeer een weg te vinden in mijn schuldgevoel. Het gevoel dat ik als moeder tekortschiet, dat ik mijn opleiding minder snel afrond dan de bedoeling was, dat mijn man en ik op het moment best wel langs elkaar heen leven (wat geen afbreuk doet aan hoeveel we van elkaar houden gelukkig) én schuldgevoel over dat we even niet naar de kerk gaan.

Moeders om me heen vragen regelmatig hoe ik het allemaal doe. Hoe ik zoveel ballen tegelijkertijd in de lucht kan houden.

Het antwoord is simpel:

Dat kan ik helemaal niet!

Wat ik eigenlijk moet doen? De ballen nog een tikkie hoger schoppen, hup, richting de hemel. God staat daar vast met een honkbalhandschoen klaar, om al mijn ballen op te vangen en als aanvoerder even de leiding te nemen in dit spel van opvoeden, moeder zijn, studeren en echtgenote zijn. Dat doet Hij vast met een glimlach om Zijn mond.

Deze vakantie maar eens een bal meenemen en flink oefenen.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 
prinses

Een prinses met een vetrolletje

Puffend sta ik voor de spiegel. Ik heb me met veel moeite in een zomers jurkje gewurmd. De rits op mijn rug kreeg ik net dicht. Het is een mooi jurkje. Op een paspop. Waarom heb ik dit ding in vredesnaam ooit gekocht? Elke bobbeltje, vetje en randje is zichtbaar. Veel...
verbinden is vinden

Verbinden is vinden

Verbijsterd kijk ik van mijn navigatie naar het straatnaambordje boven het nauwe klinkerstraatje. De herinnering van dat moment in 2016 staat me nog heel helder voor de geest. Achter mijn stilstaande Opel Corsa toetert een medeweggebruiker, maar ik ben niet in staat...
een lading genade

Een lading genade in mijn boodschappenkar

Ik ben boodschappen aan het doen met mijn peuter van twee. Wij zijn net op vakantie dus ik heb best wat levensmiddelen nodig. Ik loop door een onbekende winkel, dus moet best wel zoeken waar hier de pindakaas, het brood en de spaghetti ligt. Mijn dochter zit in de...
omgaan met kritiek

Omgaan met kritiek op je kind

‘Hij is niet zo gehoorzaam.’‘Hij heeft een korte spanningsboog.’‘Wel een sterk eigen willetje he?’‘Hij houdt wel van grenzen opzoeken.’‘Vandaag heeft hij een ander kindje geduwd.’´Kan hij ook stilzitten?’ Niemand krijgt zoveel (negatieve) feedback als een kind. En...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.