De knutsel-la van onze IKEA kast in de huiskamer puilt uit van de stiften, papieren, stickers enzovoort. Heerlijk hoor, zo’n hoogproductieve teken- en knutselfase. Vooral omdat mijn kleuter de glitterlijm nog niet ontdekt heeft en vooralsnog accepteert dat vingerverf niet voor iedere dag is.

Ik kan zo genieten van die speciale blik in haar gedachtenwereld. Het duurde nogal een tijd voordat we getrakteerd werden op koppoters en ander moois. Maar nu ze lekker in haar vel zit, gaat ze ineens als een speer. Net als waarschijnlijk de meeste moeders, krijg ik na schooltijd vrij weinig informatie over het verloop van de dag. Het is vooral dankzij de school-app dat ik nog een beetje weet wat er gebeurt op zo’n dag. “En? Wat heb je gedaan vandaag?” Of: “Met wie heb je vandaag gespeeld?” worden meestal beantwoord met “Nou, dat weet ik niet hoor…”

Totdat ze aan tafel zit en de stiften tevoorschijn tovert. In een paar korte maanden ging het van koppoters naar hele stripverhalen – wellicht enigzins te danken aan een abonnement op de Donald Duck, die ze, ook al kan ze nog niet lezen, van voor tot achter verslindt. Al hardop ontcijferend kom ik erachter wat zich in haar hoofd afspeelt. Haar kleine zusje komt er veel in voor, al dan niet huilend of haren trekkend. Ook papa mag figureren, met baard en bril, helaas voor hem zonder haar. Ook ik heb vaak een rol in het verhaal en aan mijn kapsel (wat vooral bestaat uit warrige krullen) wordt juist behoorlijk wat aandacht besteed.

Vorige week tekende ze mij. In mijn linkerhand een huis, in mijn rechterhand zij zelf. “Dat ben jij mama, en je bent supersterk, want jij kan heel veel pizza eten!” Dat van dat huis optillen is niet helemaal waar, maar ik ben inderdaad best goed met pizza. Het ontbreekt haar observerend vermogen aan niets. Pijnlijk accuraat soms.

Al die verhaaltjes inclusief uitleg zijn natuurlijk prachtig, maar wat me het meeste boeit is hoe ze zichzelf ziet – en tekent. Haar brilletje ontbreekt nooit, zwart met blauwe pootjes. Sinds ze fan is van Minnie Mouse draagt ze in haar kunstwerken steevast jurken met stippen en een strik in het haar. Vriendjes of vriendinnetjes zie ik niet veel. Wel koptelefoons, “want er was zoveel herrie om me heen dat ik even muziekjes ging luisteren.” Haar gezicht is soms boos en blij tegelijk. Gewoon, door twee monden te tekenen. Eerlijk gezegd herken ik dat ook wel – emoties zijn ingewikkeld voor haar, en wisselen elkaar soms in hoog tempo af. Daar woorden aan geven lukt haar niet altijd, dus dat ze op deze manier haar boodschap overbrengt raakt me.

Vandaag was zij het middelpunt van het verhaal. Een Evi met twee grote cirkels op haar armen. “Dat zijn mijn spierballen mama, omdat jij zegt dat ik sterk en dapper ben.” Slik. Met het puntje van haar tong net buiten haar mond en rode wangen kleurt ze verder. Hartjes op haar armen. “Mijn spierballen hebben kusjes erop. Omdat jij mij altijd lief vindt hè?”

Ik val even stil. Het lijkt erop dat mijn boodschap overkomt. Maar voordat ik in sentimenteel gepeins kan vervallen kijkt ze me vragend aan:

“Mama, hoe teken je eigenlijk poep?”

Ik had het kunnen weten. Zindelijk worden is nogal een thema de laatste weken. Met wisselend succes. Ik doe een voorzichtige poging, waarna zij nog wat streepjes omhoog toevoegt. “Kijk, haha! Ik heb de stink erbij getekend!”

Of hij aan de muur mag. Tuurlijk schat.

Foto: Aaron Burden, unsplash

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.