Daar sta je dan, 11 jaar en aan de start van groep 8. Klaar om straks verschillende middelbare scholen te bekijken, op kamp te gaan en de eerste grote keuzes te maken richting zelfstandigheid. Je droomt al over wat je worden wilt en laat je hierin niet beperken door omstandigheden of wat anderen ervan vinden. Idealisme en het geloof zijn jouw kracht. Steeds meer ontdek je de wereld èn jezelf.

Papa is vanavond weg en je mag bij mij in slaap vallen in het grote bed. We drinken samen een kopje thee, kijken een aflevering van een serie en je kruipt tegen mij aan. Ik leg mijn arm om je heen. ‘Wil je me nog even ‘tieken’ (kriebelen) op mijn rug?’, vraag je. Natuurlijk wil ik dat. Ik geniet, niet van de serie, maar van jou tegen me aan, je droge humor en je aanstekelijke slappe lach waarbij de tranen over je gezicht rollen. En ik? Ik lach om jou.

Het is tijd is dat je gaat slapen en ondanks dat ik nog zelf even iets ga kijken op Netflix, vallen je ogen al snel dicht. Ik kijk naar je, kan mijn ogen niet van je afhouden. De serie interesseert me niet meer. Jou zo te zien, geeft een gevoel van weemoed. Heel even lijk je dat kleine ventje van vroeger. Waar zijn de laatste 11 jaar gebleven? Hoe ben je ‘ineens’ zo groot geworden?

Langzaam loopt er een traan langs mijn wang. Mijn hoofd maakt een reis langs ‘memory lane’ zodra ik stil voor je bid. Ik besef wat er allemaal is gebeurd in de 11 jaar dat je bij ons bent, hoe jij ons papa en mama maakte. Hoe we samen afscheid moesten nemen van je 2 broertjes, en je je dat nog kan herinneren. Maar ook hoeveel lol je hebt met je zusjes. Al zeg je geregeld hoe fijn je het had gevonden als je ook met je broertjes met de lego had kunnen spelen. In mijn hoofd denk ik hetzelfde.

Ook al wil ik me richten op wat ik wèl kan, toch komt ook even naar boven wat ik van je heb moeten missen. De laatste 3,5 jaar kan ik je ’s avonds niet meer instoppen of naar bed brengen. Dat je af en toe in ons bed in slaap valt, maakt dat een beetje goed. Maar ook je af en toe naar school brengen of iets buitenshuis samen doen heb ik gemist. Even flitst ook nog de gedachte door mijn hoofd dat je me straks helemaal niet meer nodig hebt. Snel wuif ik dat weg. Je blijft me nodig hebben maar het wordt anders, houd ik mezelf voor.

Mijn ogen beginnen dicht te vallen en de laatste gedachten van de dag gaan door mijn hoofd. Ik hoop stiekem dat je nog lang met mij thee wilt drinken op bed, naast me in slaap kan vallen en ik nog even naar je kan kijken. Alsof de tijd héél even wordt stilgezet.

Lieverd, slaap lekker en droom onbeperkt en groot!

Liefs van mama

 

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.