Woest rent mijn zoon (9) op me af en begint op me in te slaan. ‘Rotmens! Jij moet dood, ik haat jou!’, schreeuwt hij. Waarom? Ik weet het niet eens meer, daarvoor gebeurt het te vaak. Er hoeft maar iets te gebeuren of mijn zoon flipt. Soms lukt het me om op zo’n moment boven de situatie uit te stijgen, dan weet ik dat het hem overkomt, blijf ik kalm en kan ik hem de liefde geven die hij nodig heeft. Maar vandaag lukt dat niet. Als hij me een voltreffer geeft, floep ik eruit: ‘Het lijkt wel of er alleen maar haat in jou zit! Ik ben helemaal klaar met jou en je irritante rotgedrag.’ De woorden van afwijzing zijn eruit voordat ik er erg in heb. Mijn zoon is furieus. Hij rent de trap op en gooit alles naar beneden wat hij tegenkomt. En dan is het stil. Er is een eind gekomen aan zijn zoveelste woedeaanval.

Ik laat de troep voor wat het is, pak een stuk chocolade, een kop thee en plof met een zucht op de bank. Dan lukt het me niet om mijn tranen nog langer te bedwingen. ‘Oh God, waarom is hij niet gewoon ‘normaal’? Wanneer stopt die eeuwige strijd? Waarom kunnen we niet een doorsnee gezin zijn?’ Ik hoop op antwoord, maar die blijft uit.

We maken veel mee met onze zoon.

In een jaar tijd zat hij op vier verschillende scholen, van regulier- tot speciaal onderwijs. ‘Hij moet toch een keer in het systeem passen’, werd ons gezegd. Inmiddels weten we dat hij niet kan voldoen aan de verwachtingen van de maatschappij en dat de druk van het onderwijs en de hoeveelheid prikkels hem parten speelt. Medicatie, videohometraining, psychomotorisch therapie, ambulante begeleiding, streng dieet en systeemtherapie… het mocht allemaal niet baten. Nog steeds kost het leven en alles wat erbij komt kijken hem moeite. Wat voor veel leeftijdsgenootjes de normaalste zaak van de wereld is, is dat voor hem niet. Zo zijn vakanties, spelletjes, sport, verjaardagsfeestjes en logeerpartijtjes energieslurpers en enorme triggers.

Na een half uur radiostilte besluit ik naar hem toe te gaan. Mijn boosheid heeft plaatsgemaakt voor medelijden, want uiteindelijk is vooral híj slachtoffer. Hij gaat gebukt onder zijn uitlatingen, prikkelgevoeligheid en eeuwige onrust. En keer op keer moet hij zien te dealen met onbegrip en afwijzing vanuit de samenleving. Boven tref ik mijn zoon aan in zijn bed, de ruzie heeft hem uitgeput. Ik zeg niets en kruip tegen hem aan. Zo liggen we een tijdje, tot hij zich omdraait en me recht aankijkt. ‘Mam, je weet toch wel dat ik van je houd?’ Ik veeg een traan van zijn wang: ‘Natuurlijk weet ik dat, lieverd. En ik van jou, heel veel.’ ‘Waarom zei je dan dat er alleen maar haat in mij zit? Dat klopt dan toch niet? Mijn boosheid is gewoon vaak de baas over mijn lichaam.’ ‘Weet ik’, fluister ik met gebroken stem. ‘Het spijt mij ook, je bent een fantastisch kind en hebt zó veel te geven.’

’s Avonds als ik naar bed ga, ligt er een verfrommeld briefje op mijn kussen. Zíjn manier om het goed te maken. ‘Liefe mama. Sorri voor alles. Het spijt me. Het was niet de bedoeling om zoooo!!! hart te slaan. Ik had het niet moeten doen. Denk niet dat ik niet van je hou. I love you, I love you, I love you.’ Een golf van dankbaarheid overspoelt mij. Ja, er zijn talloze uitdagingen. Ja, we voeren een eenzame strijd. En ja, we zijn vaak wanhopig. Maar wat krijgen we er ook veel voor terug.

 

YES! Als je jouw e-mail achterlaat*, krijg je een gratis e-book met een Weekly Devotional en Squad e-Magazine! 

*Met je aanmelding geef je ons toestemming maximaal drie keer per maand een Update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. Uitschrijven kan altijd. 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal drie keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je de Updates toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.