‘Wat jij allemaal doet en laat voor je jongste dochter vind ik nou echt een typisch voorbeeld van opofferende moederliefde’, zegt mijn vriendin tegen me. ‘Ja, dat jij zo’n pittig dieet volgt en haar daardoor zoveel moois meegeeft via de borstvoeding is echt bewonderingswaardig’, vult mijn andere vriendin aan.

Met zijn drieën volgen we een studie over vrouw zijn en moederschap. Aan de hand van een boekje duiken we de Bijbel in en vandaag gaat het over ‘opofferende moederliefde’. Ik kijk mijn vriendinnen enigszins verbaasd aan. ‘Ik vind het mooi dat jullie dit zeggen’, reageer ik, ‘maar het voelt helemaal niet als opofferen. Ik doe dit graag voor haar, omdat ik denk dat dit het beste voor haar is. En ik vind het mooi dat ik dat mag geven.’

Sinds een aantal maanden heb ik mijn normale eetpatroon ingeruild voor een zeer strikt voedingspatroon. Onze dochter bleek namelijk, net als twee van haar zussen, koemelkallergie te hebben. Daarnaast kreeg ze een naar buikvirus waardoor haar darmen zó van streek raakten, dat ze naast koemelk ook een heleboel andere voedingsmiddelen die ze via mijn moedermelk binnenkreeg niet meer verdroeg. Daardoor groeide ze nauwelijks meer. Na een lange zoektocht had ik eindelijk een dieet uitgevogeld dat werkte. Met groenten als broccoli, wortels, andijvie en salade, fruit zoals peren en bessen en daarnaast kip, rijst, havermout, speltbrood en zelfgebakken koekjes.

Steeds hetzelfde menu, week in week uit.

Ik moet toegeven, deze lijst voedingsmiddelen komt me inmiddels zo af en toe mijn neus uit. Ik wil ook wel een keer patat eten op zaterdagavond in plaats van superverantwoorde zoete aardappelfriet. Ik verlang er ook wel weer eens naar ongegeneerd een stuk slagroomtaart te eten op de verjaardag van een vriendin. Of alle tapashapjes proeven bij het trouwdagetentje van mijn ouders en niet slechts blijven hangen bij de kipspiesjes.

Maar het voelt niet alsof ik mezelf wegcijfer. Ik doe dit, omdat een langere borstvoedingsperiode kan zorgen voor een spoediger herstel van mijn dochter. En daarnaast geniet ik zo van de intieme momenten die we samen hebben als zij tevreden bij me drinkt. Op andere momenten zorg ik dat er ruimte voor mijn welzijn is, door af te spreken met vriendinnen, koekjes te bakken die ik wel kan eten of een dutje te doen.

Ik denk aan Jezus. Als er iemand was die Zich opofferde dan was Hij het wel. Hij liet zich aan een stuk hout spijkeren voor mij. Hij offerde zich op, omdat Hij mij zo kostbaar vindt en niets liever wil dat ik samen met Hem en Zijn Vader de eeuwigheid doorbreng. Hij deed het uit liefde. Puur en alleen omdat Hij zielsveel van mij houdt.

Opofferen zonder mezelf weg te cijferen. Dat is wat ik nu mag doen voor mijn dochter. Omdat ik van haar houd. Ik glimlach even. Want door dit strenge eetpatroon is het getal op de weegschaal wel naar beneden gegaan. De resterende zwangerschapskilo’s verdwijnen als sneeuw voor de zon. Een leuke bijkomstigheid. Ik haal de ‘schade’ over een paar maanden wel in. Een vriendin die me vraagt of ik binnenkort met haar een cappuccino met een groot stuk taart op een zonnig terras wil doen? Daar offer ik mezelf te zijner tijd graag voor op!

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

een lading genade

Een lading genade in mijn boodschappenkar

Ik ben boodschappen aan het doen met mijn peuter van twee. Wij zijn net op vakantie dus ik heb best wat levensmiddelen nodig. Ik loop door een onbekende winkel, dus moet best wel zoeken waar hier de pindakaas, het brood en de spaghetti ligt. Mijn dochter zit in de...
omgaan met kritiek

Omgaan met kritiek op je kind

‘Hij is niet zo gehoorzaam.’‘Hij heeft een korte spanningsboog.’‘Wel een sterk eigen willetje he?’‘Hij houdt wel van grenzen opzoeken.’‘Vandaag heeft hij een ander kindje geduwd.’´Kan hij ook stilzitten?’ Niemand krijgt zoveel (negatieve) feedback als een kind. En...
niet bang voor de dood

Kijk me aan, ik ben niet bang

‘Kijk me aan!’ Ik spreek mijn drie blauwoogjes streng toe, want ik wil er zeker van zijn dat ze geen fratsen uithalen bij de oppas. Die gaat hen straks op bed leggen namelijk. ‘Ben ik duidelijk?’, voeg ik er nog even aan toe. Ik zie mijn kroost knikken. Ik vertrek...
nachtvoedingen

Je bent ‘s nachts niet alleen, mama

‘Haal jij haar even op?’ Ik geef mijn slapende echtgenoot een stootje tegen zijn bovenarm, waarop hij zijn ogen half opent, mij even aankijkt, zich omdraait en weer verder slaapt. ‘Lieverd’, vraag ik, ‘hoor je haar niet?’ Manlief stapt het bed uit om onze dochter op...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.