‘Mag ik hem vandaag vasthouden? Slaapt hij al lang?’ Onzeker kijk ik vanuit mijn ziekenhuisbed naar mijn baby in een plastic couveuse. Ze hebben me hierheen gebracht. Mijn bed in de lift geduwd en vervolgens door gangen met klapdeuren gereden naar hier. Ik ben op bezoek bij mijn eigen kind, het voelt onwerkelijk. Ik probeer mijn lichaam iets te verplaatsen zodat ik mijn baby wat beter zie en voel een pijnscheut door mijn buik. O ja, mijn keizersnede.

Voor mijn gevoel kan die wond elk moment weer openspringen.

De verpleegsters zijn druk met andere baby’s en mijn man en ik wachten. Kijken zwijgend om ons heen. Wat een overweldigende plek. Piepjes en suizende geluidjes verbreken de stilte rondom de couveuse. Hartslag, ademhaling, hersenactiviteit, zuurstof in het bloed, tempratuur: alles wordt geregistreerd.  Ik blijf maar naar de couveuse kijken. Een soort plastic nepbaarmoeder is het, met warmte, voeding en zuurstof. ‘Wat had ik je graag nog langer bij me gedragen, lieverd’, schrijf ik in mijn dagboek die dag.

Alweer neig ik met mijn hand naar mijn buik te gaan, met de gedachte dat ik hem voel bewegen. Het is alsof mijn brein nog moet wennen aan een lege buik. Je had nog onder mijn hart moeten zitten, kleine baby. Nu lig je daar tussen slangetjes en snoeren. Ieniemienie luiertje aan, een teer glazig huidje een mutsje van het ziekenhuis. Tranen rollen over mijn wangen.

Het is nog maar twee weken geleden dat ik met 32 weken zwangerschap bij de verloskundige zat en het goed mis bleek. En nu zijn we hier. Dankbaarheid en onrust vechten om de aandacht. Hoe kan ik hier moeder zijn? Na de geboorte van mijn andere jongens draaiden de eerste dagen om vasthouden, borstvoeding geven en bewonderen. Nu is er niets van dit alles. Ik voel me verloren en verdrietig.

Verstandelijk weet ik dat het niet zo is, maar gevoelsmatig ben ik mijn zeggenschap als moeder kwijt en is deze baby nu niet meer van mij, maar van het personeel op deze afdeling. Zat je nog maar in m’n buik, kleine jongen. Het wachten lijkt tijden te duren, maar ineens herinner ik me wat mijn verloskundige twee weken geleden zei: ‘Onthoud dat het over jouw kindje gaat daar in dat ziekenhuis, oké?’

Nu snap ik het. Het contrast met een paar dagen geleden is zo groot, dat ik bijna zou vergeten dat hij het was die al de tijd in mijn buik zat. Dit is mijn kind. Toen was hij nog deel van mijn lijf en nu hoort hij nog steeds bij mij! Het gaat misschien niet vanzelf, maar ik zal alles doen om mijn baby bij me te hebben te koesteren en te hechten.

Een verpleegkundige zegt dat ze de baby straks bij me zal leggen. Samen met mijn man zet ze de deurtjes van de couveuse vast open. Papa legt zijn handen op het kleine lijfje van onze zoon. De mooie werkhanden van mijn man lijken reusachtig. Ze omsluiten het tengere lichaampje. En de baby? Die reageert met een rustige hartslag. Wauw.

En ineens schiet me te binnen: de handen van mijn hemelse Vader zijn net zo reusachtig, zo niet nog veel groter dan de handen van de aardse vader van onze zoon. Die houden ons vast kleintje, ook als ik niet bij je ben.

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

prinses

Een prinses met een vetrolletje

Puffend sta ik voor de spiegel. Ik heb me met veel moeite in een zomers jurkje gewurmd. De rits op mijn rug kreeg ik net dicht. Het is een mooi jurkje. Op een paspop. Waarom heb ik dit ding in vredesnaam ooit gekocht? Elke bobbeltje, vetje en randje is zichtbaar. Veel...
verbinden is vinden

Verbinden is vinden

Verbijsterd kijk ik van mijn navigatie naar het straatnaambordje boven het nauwe klinkerstraatje. De herinnering van dat moment in 2016 staat me nog heel helder voor de geest. Achter mijn stilstaande Opel Corsa toetert een medeweggebruiker, maar ik ben niet in staat...
een lading genade

Een lading genade in mijn boodschappenkar

Ik ben boodschappen aan het doen met mijn peuter van twee. Wij zijn net op vakantie dus ik heb best wat levensmiddelen nodig. Ik loop door een onbekende winkel, dus moet best wel zoeken waar hier de pindakaas, het brood en de spaghetti ligt. Mijn dochter zit in de...
omgaan met kritiek

Omgaan met kritiek op je kind

‘Hij is niet zo gehoorzaam.’‘Hij heeft een korte spanningsboog.’‘Wel een sterk eigen willetje he?’‘Hij houdt wel van grenzen opzoeken.’‘Vandaag heeft hij een ander kindje geduwd.’´Kan hij ook stilzitten?’ Niemand krijgt zoveel (negatieve) feedback als een kind. En...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.