Ik adem een flinke teug lucht in en blaas lang in de confettiballon. Een knoopje erin en – hop – op de grond bij de andere ballonnen. Klaar om zo opgehangen te worden. Ons kroost ligt op bed en het versieren van de woonkamer kan beginnen. Terwijl ik de ballon opblaas, denk ik aan een jaar geleden. Toen lag ik rond deze tijd in het ziekenhuis. Hoogzwanger en dolblij dat onze kleine meid er bijna aankwam. Niet wetend dat die roze wolk zou omslaan in een donderwolk.

Na de kraamweek had ik al snel door dat onze dame niet lekker in haar vel zat. Er móest meer aan de hand zijn. Ze huilde veel, heel veel. En zij was niet de enige: ook ik jankte wat af die eerste maanden. Omdat ik haar niet kon troosten, het huilen niet kon oplossen, moe was en medelijden had met mijn lieve kleine meisje.

Na een heftige dag zat ik ’s avonds bij de pakken neer. Hoe moest dit ooit goedkomen? Terwijl ik in de keuken bezig was, viel er een zware schaal op mijn grote teen. Ook dat nog. De nagel kleurde vrijwel direct donkerblauw. Het was overduidelijk: die gaat eraf. Een korte google sessie maakte duidelijk dat ik nog wel even kon wachten op een fatsoenlijke nieuwe nagel. Dat duurt namelijk een jaar. Terwijl ik hinkelde door de keuken en de baby weer begon te krijsen wist ik ineens zeker:

Over een jaar is alles anders, dan gaat het beter.

In de weken daarna, kon ik me hier aan optrekken. Nee, het ging niet direct beter, maar ik was ervan overtuigd dat dit een belofte was. Van God.

We zochten hulp voor onze kleine meid in het ziekenhuis. Nadat ze medicatie en koemelkvrije voeding kreeg, ging het langzaamaan steeds beter. Ze huilde minder. Ik huilde minder. Ze ging zich ontwikkelen, slapen en spelen. Ze begon wat vaker te lachen. Net als ik trouwens. Nu zijn we ruim negen maanden verder en vieren we haar eerste verjaardag. Het lieve meisje – dat ik er van het begin af aan al in zag –  is tot haar recht gekomen. Ze is een heerlijk kind, dat schaterlachen kan als de beste en (meestal) straalt.

We hebben nogal een weg afgelegd het afgelopen jaar. Van janken naar schaterlachen. In een jaar kan er een hoop veranderen. Op de vooravond van mijn dochters eerste verjaardag ben ik God zó dankbaar dat Hij erbij was. Dat Hij de mooie toekomst al zag. Mijn bijna volgroeide teennagel herinnert me eraan wat er in een jaar kan groeien. Niet alleen nagels, maar ook een prachtig meisje. 

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

lege bakfiets

Het lege bakfiets-syndroom

Mijn bakfiets rammelt terwijl ik over een klinkerweg fiets. Het kletterende geluid valt me ineens op, want het is voor het eerst in weken dat ik zonder inhoud rijd en blijkbaar klinkt dat dus zo luid. Zes weken lang zaten er telkens twee kindjes in de bak, want het...
brief van paulus

Een brief voor mij van Paulus

De opleiding die ik als beginnende protestantse godsdienstleerkracht  moet volgen, is van start gegaan. Ik kijk op het onlineleerplatform naar de vakken die ik het komende jaar moet volgen. Het zweet breekt me uit als ik de cursushandleidingen doorneem....
het eerste lied

Het ontvangen en doorgeven van Gods zegen

Sifra Bekx schreef een prachtig blog over het zegenen van je kinderen, die we hier graag delen. ‘Mam, mam… Je bent vergeten ons te zegenen’, zucht Janoah terwijl we klaar zijn met bidden en Bijbellezen. ‘Oh natuurlijk lieverd, wat goed dat je er nog aan denkt’, zeg...
groeipijn

Groeipijn

Midden in de nacht sta ik op de gang een hek te bouwen van twee lege wasmanden. Blijkbaar niet zo zachtjes als dat ik dacht, want achter mij hoor ik gestommel. ‘Wat doe je?’ zegt mijn man al gapend. ‘Oh, gewoon. Ik vind het maar niks, dat dat traphekje weg is,’...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.