‘Au!’, roept Daniël plotseling tijdens het eten. Ik kijk hem geschrokken aan. Hij vervolgt: ‘Het doet pijn als ik hier bijt.’ Hij legt zijn boterham met hagelslag terug op zijn bord en wijst op een kies linksboven. Ik sta op en loop naar hem toe. Als ik achter in zijn mond tuur, zie ik al snel wat het probleem is. De vulling die de tandarts zo’n zes maanden geleden heeft aangebracht, is verdwenen. En de kies ernaast vertoont een zwarte plek.

De volgende ochtend bel ik de tandarts om een afspraak te maken. Gelukkig vindt hij nog een gaatje – in zijn agenda welteverstaan.

Woensdagmiddag is het zover. In de wachtkamer lijkt zoonlief de rust zelve. Maar als we binnengeroepen worden, fluistert hij dat hij bij mij op schoot wil. ‘Weet je het zeker? Je bent nu al 8 jaar,’ floep ik eruit. Demonstratief gaat hij op de tandartsstoel liggen en laat zich razendsnel naar beneden glijden. ‘Kijk, deze stoel is te glad voor mij.’ Ik glimlach om zijn vindingrijkheid.

‘Welnee,’ zegt de tandartsassistente en trekt hem onder zijn armen weer naar boven. Maar ik weet wel beter. De spanning is van zijn gezicht af te lezen. Hij wil gewoon zijn moeder zo dicht mogelijk bij zich hebben.

Ik richt me tot de tandarts en vraag hem of hij het goed vindt als ik mijn zoon op schoot neem. We hebben dit vroeger weliswaar ook altijd zo gedaan, maar inmiddels is hij flink de hoogte in geschoten. En het moet natuurlijk nog wel werkbaar zijn voor de tandarts. Maar hij vindt het gelukkig prima.

Daar lig ik dan. Languit op de tandartsstoel met een flinke basisschooljongen van bijna anderhalve meter boven op me. Ik sla mijn armen om hem heen. Zodat hij zich veilig en vertrouwd voelt. En het helpt. Hij blijft de hele behandeling ontzettend flink.

Het zet me aan het denken. Ook ik voel me ondanks mijn leeftijd en 1 meter 85 soms nog bang en klein. Een tijdje terug nog bijvoorbeeld, toen ik voor een operatie onder volledige narcose moest. Ik kan moeilijk meer letterlijk in iemands armen kruipen om me veilig te voelen, maar in gedachten was het prettig om me geborgen en veilig te weten bij God. Met Zijn liefdevolle armen om me heen, voelde ook ik me veel moediger. Niet dat ik helemaal geen zenuwen meer had, maar Zijn nabijheid gaf me vertrouwen.

Dank u wel, Vader, dat ik Uw kind mag zijn. Dat ik me in spannende tijden veilig en vertrouwd bij U mag voelen.

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 
het eerste lied

Het ontvangen en doorgeven van Gods zegen

Sifra Bekx schreef een prachtig blog over het zegenen van je kinderen, die we hier graag delen. ‘Mam, mam… Je bent vergeten ons te zegenen’, zucht Janoah terwijl we klaar zijn met bidden en Bijbellezen. ‘Oh natuurlijk lieverd, wat goed dat je er nog aan denkt’, zeg...
groeipijn

Groeipijn

Midden in de nacht sta ik op de gang een hek te bouwen van twee lege wasmanden. Blijkbaar niet zo zachtjes als dat ik dacht, want achter mij hoor ik gestommel. ‘Wat doe je?’ zegt mijn man al gapend. ‘Oh, gewoon. Ik vind het maar niks, dat dat traphekje weg is,’...
ontbinden

Ontbinden

Het was een romantisch sprookje, de dertien jaar dat ik mijn leven met Alex mocht delen. We waren in alle opzichten met elkaar verbonden: door de ringen om onze vingers, de gezamenlijke bankrekening, ons geloof in God, maar bovenal door onze kinderen. Tot dat...
gezamenlijke geschiendenis

De kracht van een gezamenlijke geschiedenis

Ik weet niet hoe jouw agenda eruitziet, maar in die van mij is het verjaardagsseizoen weer volop begonnen. Elke week staan er wel weer één of meerdere feestjes gepland. Het ritme van pre-corona lijkt weer helemaal terug, wat ervoor zorgt dat we oude vrienden weer...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.