Ik sta te kijken hoe Daniël zijn fiets in de stalling zet. ‘Papa, papáááá!’, hoor ik plots een kindje achter me roepen. Ik draai me om en zie hoe een jochie van een jaar of vijf huilend naar zijn vader rent. Nog voor het ventje bij zijn papa is, brult die dat hij als de wiedeweerga naar het schoolplein terug moet gaan. Het helpt niets, het kind blijft in zijn richting rennen. Hij wil duidelijk niet naar school, maar bij zijn vader blijven. ‘Ik heb het helemaal gehad met jou’, schreeuwt de vader kwaad tegen zijn zoon, die inmiddels zijn armpjes stevig om zijn vaders benen heeft geslagen. Ondanks de harde woorden van zijn vader, klemt hij zich nog harder aan hem vast. De tranen biggelen over zijn wangen.

Mijn moederhart breekt. Ik weet niet precies wat, maar ik moet iets doen. In een paar stappen ben ik bij ze. ‘Wil je samen met hem mee naar het schoolplein?’ vraag ik de jongen terwijl ik naar mijn zoon wijs. Hij schudt zijn hoofd en blijft zijn vader stevig vasthouden. ‘Maar de juf wacht op je’, doe ik een volgende poging. En als bij toverslag komt op dat moment de juf aangelopen. ‘Kom, we gaan zo wandelen’, zegt ze tegen het nog altijd sniffende jochie. Ondertussen wrikt ze zijn armen los.

Daniël is – na een dikke knuffel – inmiddels door de schoolpoort verdwenen. Als de van zijn zoon bevrijde vader met grote passen het terrein verlaat, loop ik een stukje met hem mee. ‘Op de crèche ging het ook altijd zo’, verzucht hij. ‘Eenmaal binnen is er na tien minuten niets meer aan de hand.’

Ik herken het maar al te goed. ‘Bij mijn zoon was dat precies hetzelfde’, vertrouw ik hem toe. En dan zijn we al bij de uitgang. Net voordat hij naar rechts gaat en ik naar links, zegt hij: ‘Bedankt voor uw hulp.’ Nog voor ik kan zeggen dat ik niet veel gedaan heb, is hij verdwenen.

De rest van de ochtend komt het huilende jongetje steeds weer in mijn gedachten. Het gaat me zo aan het hart dat zijn vader zo boos en afstandelijk reageerde. Wat had ik het jochie graag in mijn armen genomen en hem een liefdevolle, troostende kus op zijn hoofdje gegeven. Maar wie ben ik om een negatief oordeel over die vader te vellen. Immers:

‘Wie van jullie zonder zonde is, laat die als eerste een steen naar haar werpen.’ (Johannes 8: 7 NBV)

Nou, dat lijkt me wel duidelijk. Geen mama of papa die een steen zal oprapen. Wat de reden voor zijn boze reactie op zijn zoon ook was, doen we niet allemaal weleens kortaf of geïrriteerd tegen onze kinderen? Omdat we moe zijn na alweer een te korte nachtrust. Of uitgeput door al die ballen die we in de lucht (denken te) moeten houden. Hoe immens veel we ook van onze kinderen houden, soms is ons geduld ineens op en kunnen we het even niet opbrengen om liefdevol te reageren. Laten we dus vooral begrip voor elkaar hebben en elkaar steunen. En God om kracht en geduld vragen. Hij ziet ons en weet hoe hard we elke dag opnieuw weer ons best doen voor onze kinderen. En ondanks onze fouten, houdt Hij onvoorstelbaar veel van ons. Zoals die vader ongetwijfeld ook van zijn kind houdt.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

kakdag

Wat een kakdag!

Dit blog verscheen eerder in 2018 Het was vandaag zo’n kakdag. Kinderen die tot vervelens toe moe zijn, maar onder geen beding een middagdutje willen doen. Geruzie om niks. En gegil... dat eeuwige gegil omdat de oudste naar een auto van de jongste wijst of andersom. ...
snoeischaar in mijn agenda

De snoeischaar in de agenda

Op mijn knieën zit ik aan de rand van de border in onze tuin, schep en emmer in de aanslag. Het is lang geleden dat ik iets aan het onkruid heb gedaan en ook aan het inperken van de vaste planten. Dat is overigens vrij duidelijk. Bodembedekkers groeien en klitten in...

Decemberactie 2021: Gun gezinnen een fijnere decembermaand!

Want er was niemand onder hen die gebrek leed. … En aan ieder werd uitgedeeld naar dat men nodig had. Handelingen 4:34 December staat voor de deur. Maar hoe gezellig is het, als er geen geld is? Misschien heb je daar zelf wel zorgen over, als je dit leest. Dan hebben...
schoonheid van binnen

De schoonheid van je binnenkant

Ik sta voor de spiegel en kijk eens goed naar mezelf. Ik ben ondertussen de 40 gepasseerd. Vroeger vond ik 40 echt oud! Nu ik er middenin zit, vind ik mezelf nog jong. Hier en daar wat rimpels en wat slapper wordend vel. Maar hoe ouder ik word, hoe blijer ik met...

YES! Als je jouw e-mail achterlaat*, krijg je een gratis e-book met een Weekly Devotional en Squad e-Magazine! 

*Met je aanmelding geef je ons toestemming maximaal drie keer per maand een Update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. Uitschrijven kan altijd. 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal drie keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je de Updates toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.