Met uiterste precisie en het puntje van de tong uit haar mond zit onze dochter te werken aan haar krastekening. Krastekening? Een kartonnen vel met zwarte coating, zodra je met een houten stokje krast komt de werkelijke kleur van het kartonnetje tevoorschijn. In dit geval glitters, goud of zilver. Ze vermaakt zich er al enige tijd mee, iets dat niet zo vaak voorkomt.

Het ene krasje wordt een zonnestraal, de andere weer de steel van een bloem, of een hartje. Af en toe verschuift het velletje waardoor ze uitschiet. Spoedig wordt ze ongeduldig. ‘Deze fout kan ik niet meer repareren, mam! Waarom kan ik dit niet gewoon in één keer goed?!’ Zucht… ik begrijp de frustratie, deze karaktertrek heeft ze niet van een vreemde. Liever de handdoek in de ring, dan de confrontatie van iets niet kunnen.

Ik loop naar haar toe en kijk naar haar kunstwerk. ‘Je bent uitgeschoten, dat was niet zo bedoeld, maar het glinstert wel mooi,’ zeg ik met een knipoog. Gelukkig keurde ze mijn antwoord goed om vervolgens half mokkend maar weer verder te gaan. ‘Van proberen kan je leren, Jalta’, spreekt ze zichzelf toe. Grinnik. Wie heeft haar dat rijmpje geleerd?

Terwijl ik nog even geniet van haar geconcentreerde manier van werken, bedenk ik me ineens dat dit een prachtige metafoor is voor mijn eigen leven. Ik stelde me zo voor dat ik als een zwart gecoat velletje karton op de tekentafel van de Meester lig. Tot stand gekomen binnen een gebroken wereld. Hij wil mijn leven uittekenen. Hij wil alle zwarte dingen verwijderen uit mijn leven. Alle ongerechtigheden – eigenzinnigheid, onzekerheden, twijfels, ongeduld… Als ik even tegen Zijn Plan in ga, dan doet dat pijn. Het lijkt dat er een kras op de verkeerde plek terecht komt.

Maar! Hij weet wat goed voor mij is. De Tekenaar kan ervoor zorgen dat die kras, dat litteken, zal schitteren. Alleen moet ik er zelf ook in geloven en Hem het werk laten doen. Al doet dat wel eens pijn. Wanneer Hij de regie heeft, weet Hij zélfs van mij een schitterend kunstwerk te maken.

Grote Kunstenaar, kom maar op. Ik ben er klaar voor!

God is een kunstenaar,
een grote kunstenaar,
want wat Hij maakte
is zo wow-wow-wow-wow wonderbaar.
God is een kunstenaar,
een grote kunstenaar,
want wat Hij maakte
is zo wow, zo wonderbaar

Refrein van het kinderlied ‘God is een Kunstenaar’ – Elise Mannah

Foto: eigen archief

 

Veerle den Hartogh

Veerle is getrouwd met Johannes en fulltime mama van hun dochters Jalta en Shanna. Veerle wordt blij van een goed glas wijn, in het weekend gecombineerd met een bordspel. Daarnaast wil zij zich inzetten om een schakel te zijn tussen de horende en de dove wereld. Jaren geleden heeft God een verlangen in haar hart gelegd om gebarentaal te leren en 8 jaar later is zij daarmee aan de slag gegaan. Als De Kindergebarenjuf wil Veerle ouders en opvoeders enthousiasmeren voor een interactieve communicatie met (hun) kinderen. www.dekindergebarenjuf.nl

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.