14 Reacties

  • Marjan 3 augustus 2021 at 07:28 Beantwoorden

    Dikke dikke knuffel dappere moeder & kids

    • Nelleke 3 augustus 2021 at 17:46 Beantwoorden

      Zo herkenbaar, ook hier met pleegkindjes en hechting/trauma ….
      gaan we ook nog wel eens de mist in… mooi dat je het deelt. Want ik denk dat velen wel een situatie kennen waarin ze achteraf denken wat heb ik het weer verkeerd aangepakt. Gelukkig is er vergeving!

  • Willie 3 augustus 2021 at 07:47 Beantwoorden

    Beste Petra,

    Inmiddels ben ik oma, maar ik was zo’n kind dat met een jong overleden vader. Bij ons thuis ging het ook wel eens zoals je beschrijft. Maar die momenten van uitpraten zijn zo waardevol! Dat is bij mij meer blijven hangen.
    Pas toen ik zelf kinderen mocht opvoeden met een vader naast me, begreep ik de strijd van mijn moeder echt. Ik had ook wel eens zulke incidenten terwijl ik er niet alleen voor stond.
    Heel veel sterkte, je doet het goed.

    • Petra van Kruistum 4 augustus 2021 at 21:45 Beantwoorden

      Hallo Willie, wat fijn om te lezen dit! Bedankt voor je reactie!

  • Marjanne 3 augustus 2021 at 08:04 Beantwoorden

    voor jou ook al kennen we elkaar niet
    Sterkte!!

  • Yvonne Vooren 3 augustus 2021 at 08:25 Beantwoorden

    Ik herken jouw gedachtes en stress. Ik ben nu ruim 4 jaar alleen met mijn dochters en ga ook elk jaar op vakantie. Geloof me… het gaat steeds beter. Wees niet te hard voor jezelf, je hebt veel meegemaakt en dat kost tijd om te verwerken. Zorg goed voor jezelf! En… je bent niet alleen. Daar boven waakt hij over jou. Sterkte

    • Petra van Kruistum 4 augustus 2021 at 21:47 Beantwoorden

      Dankjewel Yvonne, voor je bemoediging. Ook sterkte voor jou!

  • J. 3 augustus 2021 at 21:02 Beantwoorden

    Ik heb geen partner verloren, maar ik worstel met mijn mentale beperkingen en door een groot tekort aan energie en snel overprikkeld zijn, heb ik geen geduld, door mijn trauma’s uit mijn eigen jeugd kan ik boze opmerkingen van mijn kleuter moeilijk pareren, soms ruzieen we als volwassenen onderling zouden doen en hoewel ik weet dat dat niet goed is… het is er. Vandaag zei hij nog dat ik nooit met hem speel, terwijl ik al de hele vakantie keihard werk om er een onvergetelijke vakantie van te maken, met leuke uitjes groot of klein. Maar als ik de energie niet heb om even te voetballen, ben ik stom en doe ik dus NOOIT iets leuks met hem. Ik betrap mezelf erop dat ik het moederschap totaal geen zegen vindt, ook vaak denk ik waarom heb ik mezelf dit aangedaan en tegelijk houd ik van mijn zoon meer dan van wie ook op deze aardkloot. Maar ik heb genoeg aan mezelf, dat is verdrietig maar waar. Ik heb dus 0 oordeel maar juist diep respect, want moeder zijn zit niet in wat je zegt of niet zegt, maar maakt je groot in de bereidheid om je fouten te durven toegeven…

    • Petra van Kruistum 4 augustus 2021 at 21:50 Beantwoorden

      Lieve J, dank voor je reactie. En wat dapper dat je dit vertelt. Jouw situatie klinkt ook knap ingewikkeld. Dat je het moederschap lastig vindt, kan ik me goed indenken. Ik wens je liefde toe voor en van je zoon. Liefs!

  • Fay 4 augustus 2021 at 14:19 Beantwoorden

    Wat een prachtige eerlijke blog. En herkenbaar ook jouw verdriet en zelfinzicht dat niemand er is die jouw corrigeert en dat dingen je gewoon soms te veel kosten Ookal doe je het voor je kinderen! En zorg daarin ook voor jezelf God ziet jouw hart en weet wat je aan kan en wat je nodig hebt Houd vol!

    • Petra van Kruistum 4 augustus 2021 at 21:51 Beantwoorden

      Dankjewel!

  • Margreet 4 augustus 2021 at 23:31 Beantwoorden

    Oh lieve mama, wat herken ik je verhaal… ik ben nu 7 jr verder, je gaat een balans vinden – hoe fragiel die balans soms ook voelt… ik kan je alleen meegeven dat je ook lief voor jezelf moet zijn (ja ook op die momenten!) in de wetenschap dat ik die wijsheid af en toe van jou en anderen moet horen!) dikke knuffel!

  • Di 5 augustus 2021 at 08:24 Beantwoorden

    Beste Petra, Wat knap om zo eerlijk te schrijven dat er dingen gezegd werden in een ogenblik die je niet had willen zeggen. Maar wat een betrokkenheid en liefde klinken in het samen worstelen met verdriet, gemis, angst om elkaar te verliezen. Wat hebben je kinderen een geweldige moeder die alles uit praat en ook gewoon steeds alles oppakt.
    Ik vond het een ontroerend stukje en wens jullie sterkte en moge God jullie nabij zijn.

  • Rianne 5 augustus 2021 at 17:51 Beantwoorden

    Het lijkt me enorm pittig… Niemand die je corrigeert, schrijf je, maar ook niemand die je bemoedigt. Bij dezen dan maar; wat doe je het goed! Je inzet, je liefde, je kwetsbaarheid… Diep respect voor je.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.