Vakantie dag twee. Eerlijk is eerlijk, ik zag enorm op tegen deze vakantie. Het was niet de eerste vakantie zonder papa, maar wel degene waar het meeste piekerwerk aan voorafging.

Maar wat was het leuk bij de kinderboerderij. We hadden heerlijk relaxte, zelfs harmonieuze uurtjes. Ik kan dit, dacht ik nog. Ik kan dit: alleen met de kids op vakantie.

Die avond bleek het tegendeel. Ik ontplofte omdat er eentje niet in bed bleef liggen en op bezoek ging bij de ander. De middelste huilde om papa, zei ze. Maar eigenlijk huilde ze omdat ik boos op haar was terwijl zij er niets aan kon doen. En toen zei ik dingen die een beetje goede moeder nooit zou zeggen.

Dingen die ik niet op papier durf te zetten.

‘Ik kan niet zonder papa’, snikte ze. Ik voelde me aan de kant gezet, ze wilde papa. Ze wilde mij helemaal niet meer, want ik doe alleen maar lelijk. Hoeveel pijn dat deed, kan ik niet omschrijven. Bijna werd ik nog bozer, maar haar zin bleek nog niet af. ‘Maar ik kan ook niet zonder jou. Ik wil ons weer compleet.’ En toen wist ik dat ik het heel, heel erg fout had gedaan.

Een uur zat ik met alle drie op bed. Huilen, wiegen en praten. Uiteindelijk hadden we een heel open, breekbaar gesprek. Maar waarom ging daar zoveel lelijks aan vooraf?

Bij de oudste viel een kwartje. Een kwartje wat bij een negenjarige nog helemaal niet hoort te vallen. ‘Ik snap het mam, waarom we sommige dingen niet mogen.’ Vragend keek ik haar aan. ‘Je wilt niet kanoën toch? Dat is omdat we nog niet allemaal onze diploma’s hebben. Als er iemand verdrinkt, zijn we nog maar met drie.’ Een traan gleed over mijn wangen. ‘En als we in de auto zitten, dat we dan geen ruzie moeten maken. Want dan ben je afgeleid en krijgen we misschien een ongeluk.’

Ik knikte. Drie paar armen klemden zich om me heen. ‘Ik wil jullie niet ook nog kwijt’, fluisterde ik ergens in een dikke bos donkerbruin haar. ‘Wij jou ook niet, want papa verliezen is al erg genoeg’, zei de zesjarige.

Anderhalf uur later zat ik beneden. Moe, in tranen en met een schuldgevoel XXL. Uitgeput door emoties en door die stomme vakantie.

Ik kan dit niet alleen: opvoeden. Dit hoort niet alleen, mag niet alleen. Mijn kinderen zijn volledig aan mijn grillen overgeleverd. En als ik mezelf niet onder controle heb, kunnen ze geen kant op. Ik kan mijn kinderen wel corrigeren, maar niemand die mij corrigeert. Het gevaar wat daarin schuilt, is groot besef ik nu.

Op vakantie gaan kostte me bakken energie. Maar je doet het voor de kids. Op vakantie zijn kost nog meer energie. Maar je doet het voor de kids. En straks met een lege batterij weer naar huis en weer ‘doorgaan’. Ook dat doe je voor de kids.

De volgende ochtend bid ik om geduld en of dit voorval mag vervagen in hun brein. En ook in het mijne. Of de mooie vakantiemomenten mogen overheersen. Bidden om vergeving lukt me niet, ik voel me nog te schuldig.

Ik neem mijn zesjarige nog even bij me en vertel haar hoeveel spijt ik heb. Dat ik die lelijke dingen nooit had mogen zeggen, hoe bont ze het ook gemaakt zouden hebben. Ze geeft me een knuffel. ‘Het geeft niet hoor mam, we zijn allemaal wel eens een beetje boos.’ En na een hele korte pauze: ‘Gaan we vandaag weer naar die kinderboerderij?’

 

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.