Hoge lat voor mama

“Je bent burn-out aan het raken,” zei de bedrijfsarts. “Nou, dat is goed nieuws. Ik ben het dus nog niet,” lachte ik. Hij kon er niet om lachen. “En dat zou jij ook niet moeten doen,” zei hij streng.

2 juni 2016 staat bovenaan de pagina van mijn dagboek waar dit opgeschreven staat. Ik zit aan onze keukentafel en denk terug aan die tijd. De dagen duurden eeuwen en de zorg voor Mads (toen twee-en-een-half) en Jesse (toen bijna een half jaar) was zwaar. De eerste drie maanden van Jesses leven bestonden uit gekrijs, vier uur slaap en een naar onderbuikgevoel. Mijn baby was niet blij en ik leek de enige te zijn die dat zag. Een reflux-baby, wist ik al vanaf week drie. In mijn strijd om voor hem de beste zorg te krijgen, ging ik vijf maanden later zelf bijna ten onder.

“Ik heb het voor mijn gevoel helemaal niet meegemaakt, die eerste maanden met Jesse. En dat doet pijn”

Als ik mijn dagboek verder lees, voel ik de tranen in mijn ogen prikken. “Ik heb het voor mijn gevoel helemaal niet meegemaakt, die eerste maanden met Jesse. En dat doet pijn.”

Afscheid nemen van wat niet terugkomt

Ik stop met lezen. Want het doet nog steeds een beetje pijn. Ik weet nog dat ik rond zijn eerste verjaardag zijn babyfoto’s extra goed bestudeerde, om maar niet te vergeten hoe hij eruitzag. Toen hij tien maanden was, creëerde ik bewust een herinnering van het naar bed brengen. Heel goed keek ik naar hem, naar die lieve slapende baby, om hem zo op te nemen in mijn hersenfilm. En om afscheid te nemen van dat wat niet terug zou komen.

Ik ben gewoon niet zo’n goede moeder, op dit moment

Verderop lees ik: “Ik ben zo bang dat ik nu niet goed hecht aan Jesse. Dat ik hem nu al met een probleem voor later opzadel. En z’n broer ook, omdat ik zo vaak uit m’n slof schiet. Of gewoon geen energie heb om met hem te spelen. Ik ben gewoon niet zo’n goede moeder, op dit moment.” Ik krijg een knoop in mijn maag. Wat legde ik de lat voor mij als mama hoog.

Ik schuif mijn dagboek aan de kant en kijk naar de foto’s van onze drie kinderen. De knoop in mijn maag maakt plaats voor rode wangen. Wat ben ik trots! Ik geniet van Mads’ gevatte uitspraken en zijn gevoelige karakter. Van Jesses energieke en ondernemende karakter. Van al die refluxperikelen en bezoeken aan de KNO- en kinderarts is niets te zien. En als kers op de taart kregen we in december 2018 Fenne, een blij meisje dat elke dag door de kamer danst.

“Ik leg mijn lat een paar treetjes lager”

Ik ben ook trots op mij. Na wat therapiesessies en een coach voor moeders weet ik waar mijn grenzen liggen en hoe ik ze moet bewaken (dat blijft een proces). Leerde dat regelmatig vroeg naar bed gaan me niet saai en stom maakt, maar dat het nodig is. Steeds meer geniet ik van het leven. Ik heb geleerd dat het huis ook een fijne plek is met een volle wasmand of een plakkende vloer. En ik heb geaccepteerd dat ik niet perfect ben of ga zijn en leg mijn lat een paar treetjes lager. Ik voel me nu zelfverzekerd, altijd door God gedragen. En ik geloof dat dát meer dan genoeg is.

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

verbinden is vinden

Verbinden is vinden

Verbijsterd kijk ik van mijn navigatie naar het straatnaambordje boven het nauwe klinkerstraatje. De herinnering van dat moment in 2016 staat me nog heel helder voor de geest. Achter mijn stilstaande Opel Corsa toetert een medeweggebruiker, maar ik ben niet in staat...
een lading genade

Een lading genade in mijn boodschappenkar

Ik ben boodschappen aan het doen met mijn peuter van twee. Wij zijn net op vakantie dus ik heb best wat levensmiddelen nodig. Ik loop door een onbekende winkel, dus moet best wel zoeken waar hier de pindakaas, het brood en de spaghetti ligt. Mijn dochter zit in de...
omgaan met kritiek

Omgaan met kritiek op je kind

‘Hij is niet zo gehoorzaam.’‘Hij heeft een korte spanningsboog.’‘Wel een sterk eigen willetje he?’‘Hij houdt wel van grenzen opzoeken.’‘Vandaag heeft hij een ander kindje geduwd.’´Kan hij ook stilzitten?’ Niemand krijgt zoveel (negatieve) feedback als een kind. En...
niet bang voor de dood

Kijk me aan, ik ben niet bang

‘Kijk me aan!’ Ik spreek mijn drie blauwoogjes streng toe, want ik wil er zeker van zijn dat ze geen fratsen uithalen bij de oppas. Die gaat hen straks op bed leggen namelijk. ‘Ben ik duidelijk?’, voeg ik er nog even aan toe. Ik zie mijn kroost knikken. Ik vertrek...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.