Vanaf het moment dat ze me moeder maakte, heb ik ervoor moeten strijden. Dat de hokjescultuur niet van toepassing is op haar: mijn oudste dochter.

Want al vrij snel was ze boven alle curves uit gegroeid, was ze net een tikkie relaxter qua motorische ontwikkeling en hop, daar viel het woord ‘obesitas’ op het consultatiebureau. Ik gaf nota bene nog borstvoeding. Er werd me nog net niet verzocht om in het vervolg water te produceren in plaats van moedermelk.

Toen ik op het consultatiebureau dreigde niet meer te komen als er nog een keer een opmerking over haar gewicht zou worden gemaakt, werd daar gehoor aan gegeven en probeerden ze het onderwerp zorgvuldig te vermijden. Wat op zich best een prestatie is als het merendeel van een gemiddeld bezoek aan het consultatiebureau gaat over lengte-gewichtratio en motorische ontwikkeling.

En nu? Ze is inmiddels een prachtmeid van 7 jaar. En weer heb ik moeten vechten voor haar. Groep 3 was een worsteling. Al vrij snel na het begin van het schooljaar bleek dat ze het hele concept van leren lezen en schrijven maar ingewikkeld vond. Thuis kwamen er dan ook geen gezellige leesmomentjes met zelf gekozen boekjes. Ik heb er strijd om gevoerd, maar die jammerlijk verloren. En na een pittig jaar met mijn eigen traject had ik er eigenlijk ook niet zoveel zin in. Dus verdwenen de ongelezen boekjes weer in de tas en de lijsten met oefenwoordjes in de papierbak. Juf zou het op school oppakken, zodat ze thuis vrij zou zijn om te spelen. In januari bleek echter dat ze het niveau niet haalde. Weer een hokje waar ze niet in past.

Na een gesprek werd me duidelijk dat school niet zo goed raad wist met haar. Er werd namelijk al zoveel gedaan: één-op-éénbegeleiding, tutorlezen, computerprogramma’s ter ondersteuning. Ik vond het lastig om te horen dat verdere inzet om het niveau op te krikken toch echt bij mij als ouder vandaan moet komen. Mij geeft het een gevoel dat ik een verantwoordelijkheid moet nemen die ik helemaal niet wil dragen. Ik ben niet pedagogisch geschoold en eerlijk gezegd heel vaak pedagogisch niet zo verantwoord bezig als moeder. Het liefst haal ik dat reguliere onderwijssysteem van de markt. Verklaar ik het failliet. Weg ermee. Samen met alle computerprogramma’s, Cito-toetsen en andere elementen die de hokjescultuur in stand houden.

Wat ik zie, is m’n mooie meiske die prachtig in ontwikkeling is, op haar eigen tempo. Wat is ze zorgzaam, lief, gevoelig en sterk in het onthouden van details en gebeurtenissen. Waren daar maar Cito-toetsen voor: ze zou ze glansrijk halen.

Hoe confronterend dat dat dus niet voldoende is, ondanks al haar harde werken.  Ondanks de groei die ze heeft doorgemaakt, ondanks de bijlessen na schooltijd. Ondanks wie ze is als prachtig mensenkind, is het niet genoeg.

Wat een troost dat haar Schepper niet aan Cito-toetsen doet. Hij ziet geen hokjes, maar Hij ziet Zijn geliefde dochter. Daar kan geen AVI-niveau  of bijles iets aan veranderen. En net zo lang tot school en de wereld haar ook zo ziet, strijd ik met liefde voor haar als ze weer niet in een hokje past.

 

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.