‘Ik wil niet naar de kerk!’ roept Daniël, mijn 8-jarige zoon, met een boos gezicht. Het is zondagochtend en we moeten opschieten om op tijd te komen. Maar ik zie dat hij alles behalve haast maakt. ‘Daniël, of we nu te laat komen of niet, we gaan toch’, maak ik hem duidelijk. Oef, het helpt. Hij kleedt zich aan.

Ook onderweg blijft hij mopperen dat hij niet naar de kerk wil. ‘Waarom is er nu geen file?’ zucht hij. En als we een stoplicht naderen, hoor ik hem fluisteren: ‘Ga op rood, ga op rood …’

Als ik hem vraag waarom hij niet naar de kerk wil, antwoordt hij: ‘Ik vind het saai.’ Tja, dat vond ik vroeger ook. Maar het verschil is dat Daniël tijdens de dienst naar het zaaltje achter in de kerk mag om iets te tekenen, verven of knutselen. Iets waar hij thuis dol op is.

Eenmaal in de kerk fluistert hij al na een paar minuten: ‘Is het bijna afgelopen, mama?’ Ik wijs op het programmablad het moment aan waarop hij naar de kindernevendienst mag. Maar als het zover is, schudt hij zijn hoofd. Hij wil niet mee naar achteren. Ook niet als papa of mama mee gaat. Tja, dan moet hij het zelf maar weten. Hij speelt de rest van de dienst met een koordje dat hij van zijn trui heeft gepulkt. En vraagt zo’n beetje elke tien minuten of het al bijna gedaan is. Pff, zelfs ik ben opgelucht als de dominee haar preek beëindigt.

Na afloop bij de koffie, komt Daniël opgetogen naar me toe met een jongetje dat Pokémonkaarten bij zich heeft. ‘Jammer dat ik de mijne niet mee heb, dan had ik kunnen ruilen met mijn nieuwe vriendje van de kerk’, verzucht hij. Misschien niet helemaal de perfecte motivatie voor een kerkbezoek, maar ik ben blij dat hij aansluiting bij een leeftijdsgenootje heeft gevonden.

Een paar weken later zitten we weer in de kerk. Daniëls nieuwe vriendje is er ook. Groot is dan ook mijn verbazing als hij weer niet naar de kindernevendienst wil. Ik begrijp het niet. Net nadat de deur achter het laatste kind is gesloten, sta ik op en zeg: ‘Dan ga ik wel alleen.’ Ik stap het zaaltje binnen. Alle hoofden draaien zich naar me toe. ‘Daniël wil niet komen’, zeg ik en de tranen springen me in de ogen. Op dat moment komen ook mijn echtgenoot en zoontje binnen. Papa had dezelfde truc toegepast en zoonlief wilde niet alleen in de kerk blijven. Gelukkig gaat hij zonder morren aan tafel bij de andere kinderen zitten. Hij vindt het zelfs prima dat ik terug de kerk in ga.

Bij de koffie raak ik in gesprek met de kindernevendienstleidster over Daniël. Ik vertel haar dat het misschien anders was geweest als hij van kleins af aan elke week naar de kerk was gegaan. Dat het dan wellicht veel vertrouwder en veiliger voor hem had gevoeld. Ook hebben we het over mijn nieuwe baan als juf protestantse godsdienst. Het is of het zo heeft moeten zijn, want bij haar vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Ze vertelt me dat ze al een tijdje een extra leidster bij het kindernevendienstteam wil, maar geen geschikte kandidaat kon bedenken. Ze vraagt of ik elke vier à vijf weken de kindernevendienst op me wil nemen. Ik zie dat wel zitten en manlief vindt het ook een prima idee. Maar het allermooiste: Daniël is razendenthousiast. ‘Dan kan ik jouw assistent zijn bij het knutselen!’ Hij ziet het al helemaal voor zich.

Onderweg naar huis kan ik het nog bijna niet geloven. Is dit allemaal Gods werk?

‘Straks eindig ik nog als dominee!’, grap ik tegen mijn echtgenoot. ‘Je weet maar nooit. Als er een tekort ontstaat, is alles mogelijk’, antwoordt hij serieus. En weet je, ik sluit niets meer uit. Onze lieve Heer zit vol verrassingen, zoveel heb ik wel geleerd.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

Fijne Hemelvaart, wat betekent Hemelvaartsdag?

'Fijne Hemelvaart!' Het is iets wat mijn collega's en ik elkaar toewensen terwijl ik school na een paar uurtjes werken verlaat. Het is woensdagochtend en vanmiddag vertrekken we voor een aantal heerlijke dagen naar een fijne camping in het Oosten van het land.   Maar...
onrust

Onrust die niet weggaat

Daar gaat ze weer naar school. Inmiddels zijn er bijna elke week gesprekken geweest met de juf. Wat is er toch aan de hand? Hoe kunnen we haar helpen? Het zijn vragen waar de school mee worstelt. Het lijkt wel of mijn dochter alles niet even goed begrijpt. We weten nu...
kwijt

Kwijt

‘Kom jongens, Teva’s aan dan stappen we in de bakfiets.' Snel pak ik mijn bankpas, slinger de natte handdoeken over de douchecabine en aai m’n hand door de natte haartjes van mijn blonde mannetjes. Zaterdag vroeg in de avond zoeven we nog even naar het dorp voor een...
niet naakt

Zelfs mijn man mag me niet naakt zien

Dit keer gaat het even niet over een flubberbuik of behaarde benen. Daar heeft mijn man totaal geen moeite mee. “Ik houd van puur natuur”, zei hij al tijdens onze verkeringsperiode. Het gaf me toen al een heerlijk, veilig gevoel dat ik me niet ‘mooier’ hoefde te maken...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.