3 Reacties

  • Marjolein van der Velden 27 januari 2017 at 09:56 Beantwoorden

    Goeie morgen Daniëlle. Wat een herkenning, je stukje van vandaag. Deze situaties doen zich vooral voor als je kinderen nog klein zijn. Maar eerlijk, ik heb het nog steeds als een van mijn tieners ‘s nachts spuugt, erg ziek is of andere narigheid heeft. Het is MIJN nachtrust, giert er dan soms door mijn hoofd. Stop, zo wil ik niet, echt NIET denken. En ik herinner me hoe eenzaam ik me ‘s nachts voelde als ik zo ziek boven de pot ging en niemand keek het inde gaten te hebben. Dus leg ik , kokhalzend, mijn hand op hun rug en houd met de andere hand hun lange haren uit de buurt van de warzone.
    Maar voor jou voelt het haast uitzichtloos. Liefde, vermoeidheid, frustratie en stress in een lijf. Ik moet dan vaak denken aan de wijze woorden van mijn schoonvader toen ik hem eens zei dat ik het verdriet voor onze kinderen niet wilde (een miskraam met 15 weken). En hij zei me dat daar juist het gezin voor bedoeld is. Om in een veilige setting je kinderen te leren rouwen. Te leren omgaan met mensen die chagrijnig zijn. Te leren hoe het leven is. Als wij als moeders (en vaders) als een soort superplus heiligen zouden leven en reageren, wat is dat een onrealistisch beeld wat we meegeven. Vergeving vragen, conflicten aangaan en uitspreken, ook dit zijn toch onderdelen van onze opvoeding? En ik ben God dankbaar dat Hij, ondanks mij, Zijn weg met Zijn kinderen gaat. Hand in hand.

    • Elza 27 januari 2017 at 11:13 Beantwoorden

      Wow, wat mooi gezegd! Dat ga ik zeker onthouden!

    • Daniëlle Koudijs 29 januari 2017 at 21:59 Beantwoorden

      Hoi Marjolein,

      Nog bedankt voor je prachtige reactie. Heel fijn. Moeder zijn is niet alleen maar moeder zijn. Het is soms een karaktertraining op zich. Geldt ook voor vaders 😉 Gelukkig hoeven we het niet alleen te doen en is God erbij! Daar ben ik echt heel blij om!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.