Kwetsbaar. Ik denk dat dat het enige woord is wat omschrijft hoe ik mij nu voel. Mijn 24u jonge baby ligt op mijn borst. Ik ben overweldigd door de oerkracht die in mijn lijf huisvest als het gaat om het geboren laten worden van een baby.

Middenin de nacht begon het. Nadat ik wakker was geworden door Jesse die in z’n droom om mama riep voelde ik vaag gerommel in m’n buik. Na een uur lichte weeën besloot ik m’n man te ontwaken uit z’n diepe coma en de verloskundige te bellen. Na haar onderzoek ging ik van nog geen vijf centimeter ontsluiting naar een baby op mijn buik in slechts 50 minuten. Toen persen eenmaal mocht was Fenne er binnen 6 minuten. Een droombevalling zullen velen zeggen. Maar nu ik hier zo lig, met fikse naweeën die dwars door de maximale hoeveelheid paracetamol nog steeds voelen als een bevalling, ben ik het daar niet helemaal mee eens. Bevallen vind ik echt het meest wonderlijke dat er bestaat. En ik keek er ook niet tegenop. Maar hoe lang of kort het ook duurt, het is absoluut geen kattenpis. Het is iets dat het totale zijn van een vrouw overneemt en in samenwerking met het lichaam dingen doet die je zelf niet zou kunnen bedenken. En in mijn geval dus ook nadat de baby eruit was.

Ik vind bevallen nog steeds wonderlijk, overweldigend, pijnlijk, vermoeiend en tegelijk het meest bijzondere dat er bestaat. Maar perfecte bevallingen bestaan volgens mij niet (kennen jullie dat boek trouwens, van Diana Koster?). Ik moest er in ieder geval flink van bijkomen dit keer.

Afhankelijkheid

Vanaf het moment dat Fenne met haar 2900gram op mijn borst lag en met twee lange, harde uithalen liet weten dat haar longen werkten, begon het leven met haar. Het moment waar ik lang naar uitkeek was daar: mijn dochter is geboren en vanaf nu mag ik voor haar zorgen. En juist dat is wat me zo kwetsbaar maakt. Ook al heb ik haar broers ook groter gekregen (red. 17 en 24 december werden ze drie en vijf jaar), ik voel me ineens zo ontzettend onbekwaam en breekbaar. Ze is nog zo klein! En zo afhankelijk van mij als het gaat om voeding, geborgenheid en verzorging.

Beetje bang

Het is die afhankelijkheid die mij een beetje bang maakt. Fenne is wat betreft haar groei door de borstvoeding 100% afhankelijk van mij. Ik ben degene die haar melk geeft. Sterker nog, het is nu nog belangrijker dat ik allereerst goed voor mezelf zorg, om goed voor haar te kunnen zorgen. Goed eten, veel drinken, vitaminen, rust… al die dingen zijn nodig om optimaal melk te produceren. Niet alleen is Fenne afhankelijk van mij, ik ben dus ook afhankelijk van mijzelf. Mijn leven draait nu om voedingen, nu ze 9 tot 11 keer per 24u komt voor melk. Ik heb nog net niet ‘milk supply’ op mijn voorhoofd staan.

Babymelk van Boven

Het doet me denken aan hoe afhankelijk we ook mogen zijn van God. Hoe we in ons geloof om melk mogen vragen zolang we (weer) even niet toe zijn aan vast voedsel. Hoe goed Hij weet wat Hij moet doen om ons groot te krijgen. Hoe wij mogen vertrouwen op Zijn zorg en aandacht, zoals een baby dat eigenlijk blindelings doet bij zijn ouders of verzorgers.

Pasgeboren moeder

Fenne is een pasgeboren baby. Maar ik voel me ook weer een pasgeboren moeder die weer vanaf het begin moet uitzoeken hoe het werkt met én voor haar unieke kleintje, in combinatie met de zorg voor die unieke grote broers. En na een paar dagen stoeien met mijzelf en uren durende huilbuien (mijn eigen kraamtranen dus hè, want Fenne huilt niet veel) en de terugkerende vraag of ik zorgen voor zo’n mini-mensje nog wel kan besluit ik naar God te gaan met al deze dingen. Ik ga naar Hem om Hem te danken. Voor mijn gezin. Voor het laten uitkomen van mijn droom om moeder te zijn. Voor deze prachtige dochter. En vervolgens vraag ik Hem om melk voor mijzelf, waarmee Hij mij kan voeden in deze hectische, kwetsbare en bijzonder mooie tijd. Zodat ik weer kan aansterken en mij kan voorbereiden op wat komen gaat. Tot het vaste voedsel weer verdragen wordt.

Vertrouwen

Naarmate de dagen vorderen, onze topper van een kraamverzorgster ons als de beste ondersteunt en het vertrouwen in mijzelf en de draagkracht van mijn gezin groeit, verdwijnt de kwetsbaarheid steeds meer naar de achtergrond. Ik geniet steeds meer van Fenne. Van haar verzorgen. Die kleine armpjes die door een romper moeten worden gewurmd. Haar kleine bolletje dat vraagt om steeds meer kusjes. Ik zie hoe goed mijn man alles oppakt rondom de jongens en hun eet-, school-, en bedtijden. En steeds meer geniet ik ook van de 11 voedingen in 24u. Van de groei die dat als gevolg heeft. En van de hazenslaapjes die we samen tussendoor doen. Ik geniet van de liefde voor Fenne. Liefde die ik steeds meer durf toe te laten. Want poeh hey, die liefde is misschien nog wel overweldigender dan alle naweeën bij elkaar.

Op onverwachte momenten komt de onzekerheid ineens terug. Voel ik toch weer de ‘wat als ik dit niet kan’ vraag opborrelen. Maar ik weet zeker dat ik dit kan. En mijn man ook.  Het komt wel goed met ons. Zeker als ik afhankelijk durf te blijven van Diegene die écht voor ons zorgt.

Ik schreef dit blog in de eerste week na de bevalling. We zijn inmiddels bijna 2 weken verder. Het gaat goed en we genieten van ons gezin. Nog steeds zo’n 9-10 voedingen per 24u en slapen in het wiegje is voor Fenne nog een uitdaging. De nachten zijn gefragmenteerd en kort, maar zolang ik rustig aan doe gaat het goed. Dat blijf ik voorlopig dan ook maar doen. 😉

 

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.