‘Mama, jij bent nu weer lief?’ De vraag komt uit de mond van de peuterjongen links van mij, die net een fikse terechtwijzing te verduren kreeg omdat hij zat te draken met zijn pizza salami zonder salami. Wat hij bedoelt, is of ik inmiddels weer afgekoeld ben en hem weer lief vind.

‘Ik vind jou altijd lief, want ik hou van jou.’ Zeg ik. ‘Maar ik ben nu boos op je, omdat ik het niet leuk vind wat je doet met je eten.’ Zijn grote blauwe kijkers gaan beurtelings van mij naar zijn pizzapunt. Alsof hij bedenkt wat erger is; zijn pizza netjes opeten, of een boze mama. ‘Jij was liefdeboos,’ mompelt hij.

Avondeten is altijd een ding bij deze meneer. En geduld hebben bij het avondeten is een ding voor mij. Vandaag is het de pizza die problemen geeft. Uit voorzorg heb ik de salami al verwijderd, want: vlees. Maar de luchtbel die de kaas had gecreëerd op zijn inmiddels pizza margarita komt ook niet door de selectie. Meneer schuift het stukje resoluut aan de kant. Zuchtend prik ik de luchtbel door en haal nog een zichtbare plak gesmolten kaas weg. De punt bestaat nu uit niets meer dan bodem en tomatensaus. Ik schuif hem terug onder zijn neus.

‘Kijk mama, hij kan vliegen!’ Ik hoef denk ik niet op te schrijven wat er met het ding gebeurt. En ook niet wat deze actie doet met mijn geduld. Wat ik van de situatie vind, krijgt hij vervolgens duidelijk, héél duidelijk te horen.

De pizzapunt belandt wederom voor zijn neus. Want helaas voor hem verliest zijn moeder niet graag de strijd. Een charmeoffensief volgt. Een laatste blik, een grijns, gevolgd door een muizenhapje. En natuurlijk…het werkt. Hij ziet mijn ogen glinsteren en topt het toneelstukje af met een dikke knuffel en een schaterlach.

Maar de pizzapunt gaat naar binnen. En terwijl meer ieniemiehapjes volgen, denk ik aan het woord dat hij gebruikte.

Liefdeboos.

Het verwoordt precies wat ik vaak voel. Al hou ik enorm veel van die kiddo’s, soms ontkom ik er niet aan om ze streng en duidelijk toe te spreken. De ene keer gaat dat goed, de andere keer is er verdriet. Maar van elke keer leren we weer. En ik vertel altijd dat ik nooit zou kunnen stoppen met van ze houden, hoe bont ze het ook maken. En hoe boos ik soms ook word.

En waar ik soms een halfuur nodig heb om de boel recht te breien met hele gesprekken, slaat mijn zoon dat hele proces over door dat ene zinnetje: ‘jij was liefdeboos’.

‘Waarom staat dat woord niet in de Bijbel?’ vraagt mijn negenjarige filosofe in de dop. Wat een vraag! We praten er even over. ‘Hij maakte papa niet beter. Ik denk niet omdat Hij boos op ons is, maar het gebeurde niet. Maar Hij zorgt toch voor ons en houdt wel altijd van ons. Net als jij mama. Jij geeft ons ook niet altijd onze zin, omdat dat beter voor ons is. Maar jij houdt ook altijd van ons en zorgt voor ons.’

Ik word stil van haar monoloog. Ze slaat de spijker op zijn kop. Als wij onze zin hadden gekregen, had God Alex bij ons laten blijven. Al zal ik waarschijnlijk nooit begrijpen op wat voor manier het beter voor ons is dat we hem moeten missen. Maar tegelijkertijd, tussen alle vragen en twijfels door, voelen we wel dat Hij erbij is, door alle verdriet en pijn heen. Hij is vast ook wel eens liefdeboos op mij, maar gelukkig ken ik ook Zijn onvoorwaardelijke liefde.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

Fijne Hemelvaart, wat betekent Hemelvaartsdag?

'Fijne Hemelvaart!' Het is iets wat mijn collega's en ik elkaar toewensen terwijl ik school na een paar uurtjes werken verlaat. Het is woensdagochtend en vanmiddag vertrekken we voor een aantal heerlijke dagen naar een fijne camping in het Oosten van het land.   Maar...
onrust

Onrust die niet weggaat

Daar gaat ze weer naar school. Inmiddels zijn er bijna elke week gesprekken geweest met de juf. Wat is er toch aan de hand? Hoe kunnen we haar helpen? Het zijn vragen waar de school mee worstelt. Het lijkt wel of mijn dochter alles niet even goed begrijpt. We weten nu...
kwijt

Kwijt

‘Kom jongens, Teva’s aan dan stappen we in de bakfiets.' Snel pak ik mijn bankpas, slinger de natte handdoeken over de douchecabine en aai m’n hand door de natte haartjes van mijn blonde mannetjes. Zaterdag vroeg in de avond zoeven we nog even naar het dorp voor een...
niet naakt

Zelfs mijn man mag me niet naakt zien

Dit keer gaat het even niet over een flubberbuik of behaarde benen. Daar heeft mijn man totaal geen moeite mee. “Ik houd van puur natuur”, zei hij al tijdens onze verkeringsperiode. Het gaf me toen al een heerlijk, veilig gevoel dat ik me niet ‘mooier’ hoefde te maken...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.