‘Sinds ik Fenne heb gekregen, is er in mij iets veranderd’, zeg ik tegen een vriendin aan de telefoon. Fenne is mijn dochter van drie en zij is, zoals iedereen zegt, echt een meisje. Met natuurlijke voorkeur voor roze, jurkjes en dansen.

‘Ik kan in ieder geval met zekerheid zeggen dat ze dat niet van mij heeft’, lach ik. ‘Jos is nou ook niet bepaald een meisje-meisje’, grapt zij. 
En we lachen.

Ik zag mijzelf altijd als jongensmama. Lekker stoer en gaan met die banaan, geen gezeur, opstaan en weer doorgaan. Ik had echt geen idee hoe dat moet, een meisje opvoeden, was mijn overtuiging.

‘Maar weet je Jo, het gaat niet om het roze en de glitters. Want die draag ik nog steeds niet. Het raakt mij hoe zij beweegt, zo sierlijk en met aandacht. Of hoe haar broers haar helpen met de wc-verkleiner klaarzetten, zachtjes tegen haar praten en boekjes voorlezen.’

Fenne is echt anders. Ik merk het aan hoe ze oogcontact maakt en een kusje geeft als ik mijn teen heb gestoten. Het is een soort oprechtheid die veel te kwetsbaar voelt. ‘Volgens mij ben ik gewoon zachter geworden, vanbinnen, en laat ik dat ook steeds meer toe’, vertel ik verder tegen mijn vriendin.

‘Dat is toch mooi’, zegt zij.
Natuurlijk is dat mooi, denk ik. Maar het raakt ook iets. In mijn hoofd spreekt nog regelmatig een stem die zegt: ‘Niet zo soft, kom op. Slik je tranen weg en door.’ En die stem begint me te irriteren.

‘Weet je, ik heb gewoon het gevoel dat ik hier veel meer voor gemaakt ben dan ik ooit dacht, voor feminien zijn. Dat de emotie die ik voel als ik in zo’n tear jerking Facebookfilmpje een kindje herenigd zie worden met zijn moeder, niet soft is. Maar liefde. Dat de vraag: ‘Gaat het met je?’, als ik een kind zie vallen in de speeltuin geen bemoeizucht is, maar zorgzaamheid. Dat de angst die ik voel als ik denk aan dat ik mijn kinderen zou kunnen verliezen, eigenlijk veroorzaakt wordt door een groeiende, puurste vorm van liefde. Ik denk dat veel vrouwen van vandaag niet meer weten hoe ze dat alles moet omarmen.’

Vroeger was ik geneigd dit soort gevoelens weg te drukken door iets anders te gaan doen. Door te werken of te sporten. Extra taken op te pakken. Ik besef nu dat ik die gevoelens er niet eens wilde laten zijn. Nu heb ik vooral behoefte aan ze er wél te laten zijn, mijn zachtheid en kwetsbaarheid toe te laten en de kracht ervan in te leren zien.

‘Mooi Daan’, antwoordt mijn vriendin. ‘Ik denk dat je daar wel een kern te pakken hebt. Eentje om op te broeden.’

Want laten we eerlijk zijn, dames: We care more als het gaat om onze kinderen, van nature. Ze groeien in onze buiken of onze harten, vaak voordat de man het überhaupt kan weten. Onze kinderen maken ons kwetsbaar. Al is het alleen door extra hormoonproductie, om sterk te kunnen zijn bij een bevalling en leven te kunnen geven. Of melk.

Die kwetsbaarheid maakt dat ik een veilige omgeving kan vormen waarin mijn kinderen opgroeien, omdat ik ze vanuit die hoedanigheid beter leer aanvoelen. En de enige reden waarom dat zo onrustig maakt, is omdat het niet meer normaal lijkt om je zo te voelen. Mogen we eigenlijk nog wel zacht zijn?

Ik wil dat wel en ga terug naar de tekentafel, om samen met God te ontdekken hoe Hij het heeft bedacht. Inclusief zacht zijn, letterlijk en figuurlijk.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

verbinden is vinden

Verbinden is vinden

Verbijsterd kijk ik van mijn navigatie naar het straatnaambordje boven het nauwe klinkerstraatje. De herinnering van dat moment in 2016 staat me nog heel helder voor de geest. Achter mijn stilstaande Opel Corsa toetert een medeweggebruiker, maar ik ben niet in staat...
een lading genade

Een lading genade in mijn boodschappenkar

Ik ben boodschappen aan het doen met mijn peuter van twee. Wij zijn net op vakantie dus ik heb best wat levensmiddelen nodig. Ik loop door een onbekende winkel, dus moet best wel zoeken waar hier de pindakaas, het brood en de spaghetti ligt. Mijn dochter zit in de...
omgaan met kritiek

Omgaan met kritiek op je kind

‘Hij is niet zo gehoorzaam.’‘Hij heeft een korte spanningsboog.’‘Wel een sterk eigen willetje he?’‘Hij houdt wel van grenzen opzoeken.’‘Vandaag heeft hij een ander kindje geduwd.’´Kan hij ook stilzitten?’ Niemand krijgt zoveel (negatieve) feedback als een kind. En...
niet bang voor de dood

Kijk me aan, ik ben niet bang

‘Kijk me aan!’ Ik spreek mijn drie blauwoogjes streng toe, want ik wil er zeker van zijn dat ze geen fratsen uithalen bij de oppas. Die gaat hen straks op bed leggen namelijk. ‘Ben ik duidelijk?’, voeg ik er nog even aan toe. Ik zie mijn kroost knikken. Ik vertrek...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.