Om heel eerlijk te zijn heb ik er moeite mee om deze blog te schrijven. Ik ben er al zo vaak aan begonnen, iedere keer weer kwam het in de prullenbak terecht. Maar vandaag heb ik mezelf beloofd dit blog daadwerkelijk te gaan schrijven en in te leveren, het is namelijk zo ontzettend nodig.

De reden dat ik het lastig vind om deze blog af te ronden, is deze: ik ben bang dat mensen vinden dat ik hoog van de toren blaas. Daarnaast wil ik mijn kind beschermen tegen vooroordelen en verwachtingen die – heel begrijpelijk – voortkomen uit het ontbreken van kennis over dat wat zij is: hoogbegaafd.

HB in het kort*
Bij de gemiddelde persoon ligt het IQ tussen de 95-105. We spreken van hoogbegaafdheid als het kind bij een IQ-test boven de 130 scoort, bij 2-3% van de kinderen is dit het geval. Niet alleen het IQ telt hierin mee, maar ook de manier van denken: complex, snel en creatief. Naast het feit dat hun leefwereld intens is, hebben ze oog voor detail, een olifantengeheugen en nemen ze de gekste informatie op als een spons. Een grote mate van perfectionisme bezorgt hun regelmatig de angst om te falen. Dat is, naast het feit dat ze het liefst niet opvallen in de klas, een van de redenen dat ze op school gaan onderpresteren.

De onmacht
Onze oudste was nog maar vier jaar toen het pedagogisch onderzoek plaatsvond. Ondanks dat ik niets hoefde te doen, behalve een voorbereidend gesprek voeren, vond ik het ontzettend spannend. Ik was bang voor de uitslag, ondanks dat ik stiekem al wist wat er uit zou komen. Als zus van een geniale broer en als schoondochter van een idem schoonvader, was het mijn man en mij eigenlijk al jaren duidelijk. En ze was nog maar vier.

Met anderhalf jaar zag ze binnen no-time vanuit haar autostoel hoeveel scholieren er langs ons fietsten. Woorden als überhaupt en zinloos maken sinds dat ze drie is al deel uit van haar standaard vocabulaire.

Voordat ze naar groep 1 ging kon ze al lezen en schrijven. Ze zag er ontzettend naar uit om naar school te gaan, maar na een paar maanden moesten we haar met man en macht op school krijgen. “Waarom doen jullie me dit aan!”, huilde ze aan de ontbijttafel. Maar vlak voordat we bij het schoolplein aan kwamen vermande ze zichzelf en liep ze met rechte rug richting school. In de klas ging het goed, de juffen waren tevreden, maar thuis was ze gefrustreerd, boos, verdrietig en zeer teleurgesteld. Nog twee jaar kleuteren voor je écht mag gaan leren lezen, schrijven en rekenen was de grootste deceptie in haar korte leventje.

We zaten thuis met onze handen in het haar, we kenden haar niet zo. We hadden medelijden met haar, we wilden een gelukkig kind. Een meisje dat er naar uit ziet om naar school te gaan, niet bang is om te gaan slapen en gewoon durft te laten zien wat ze al kan. Maar op school schreef ze alleen maar haar naam met grote gekke letters, terwijl ze thuis al bezig was met haar verlanglijstje voor Sinterklaas.

Terughoudendheid
Uiteindelijk is ze versneld en heeft ze een half jaartje in groep 2 gezeten, dat heeft haar goed gedaan. Maar ondanks dat het met mijn dochter een stuk beter gaat, merk ik terughoudendheid bij mezelf, als ik er over praat. Het lijkt me gemakkelijker om iemand te vertellen dat ze een groep blijft zitten. Een klas overslaan dat klinkt zo… hooghartig? Ik weet niet wat het is, maar er blijft een bepaalde schroom. Alsof er een taboe op ligt?

Graag neem ik jullie door middel van een blogreeks mee in onze wereld van HB.

*dit is een zeer beknopte versie van een complex verhaal, maar dekt voor een groot deel de lading.

Foto: Pexels

 

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.