16 Reacties

  • Petra 11 juni 2019 at 07:31 Beantwoorden

    Zo herkenbaar!! Dank hiervoor

  • Suzanne 11 juni 2019 at 08:02 Beantwoorden

    Zo goed om dit te lezen! Dankjewel!

  • Hester 11 juni 2019 at 08:03 Beantwoorden

    Mooi geschreven Veerle! Goed dat je het nu hebt aangedurfd. Het is erg herkenbaar. Ook de keuze van versnellen of niet. De twijfels van waar doe je goed aan, En er niet makkelijk over durven praten.

    • Veerle 11 juni 2019 at 16:51 Beantwoorden

      Openheid is zo belangrijk, want zo ontmoet je anderen die in ‘hetzelfde schuitje’ zitten. Maar de kwetsbaarheid die daarbij komt kijken, kan ook heel lastig zijn. Heel veel wijsheid gewenst!

  • Renske 11 juni 2019 at 08:15 Beantwoorden

    Heel belangrijk! Fijn dat je nu toch begonnen bent met blogs over dit onderwerp!

  • Jolanda 11 juni 2019 at 09:07 Beantwoorden

    Mooi geschreven en goed dat je blogs hierover wil schrijven.

  • Joyce 11 juni 2019 at 12:10 Beantwoorden

    Vanmorgen nog die miskenning ervaren… een verhaal op fb over de week van het unieke kind ofzo? Een vraag naar erkenning voor kinderen die niet ‘doorsnee’ zijn.. vele opgesomd, maar hb stond er niet bij..

    Het wordt ook gezien als ‘luxeprobleem’ terwijl het soms zeer moeilijk mee om te gaan is, voor kind en anderen.. eenzaam voor kind en ouders..

  • Arja 11 juni 2019 at 12:40 Beantwoorden

    Dankjewel voor het delen!! Jullie zien dingen bij je kind wat ze bij anderen niet laat zien…dat maakt het O.a. kwetsbaar… kijk uit naar het vervolg 🙂

    • Veerle 11 juni 2019 at 16:53 Beantwoorden

      Daar heb je helemaal gelijk in. Maar kwetsbaarheid kan (naast verwonden in het slechtste geval) ook zeker verbinden. In de hoop dat dat gaat gebeuren…

  • Petra 11 juni 2019 at 12:57 Beantwoorden

    Wauw ik herken vooral het gevoel ‘niet hooghartig’ te willen zijn. Onze zoon haalt alleen maar 10en. Krijgt uitdaging op andere vlakken en is mede daardoor blij. Maar ik durf bij niet meer te zeggen dat hij zoveel 10en heeft. Dank voor je verhaal.

  • Marieke de Jong 11 juni 2019 at 13:02 Beantwoorden

    Bedankt dat je de stap hebt genomen om een aantal blogs over dit onderwerp te schrijven. Ook voor mij als moeder van een slim meisje zitten er veel herkenbare dingen in.

    Ik zie uit naar de vervolgblogs.

  • Marianne 11 juni 2019 at 13:41 Beantwoorden

    Alledrie onze kinderen zijn verbaal zeer sterk. We noemden onze oudste al gekscherend ‘professor’, pas vorig jaar toen ze 8 jaar was kwam ze enorm in de knoop. Gelukkig troffen we een doortastende huisarts die haar doorverwees en uit de onderzoeken kwam inderdaad een score van 139, met een disharmonie tussen verbaal en performaal. Beiden zeer hoge score. Zes sessies bij de kindercoach en bijna een jaar orthopedagogische begeleiding later hebben we ons meisje weer terug, zij het nog steeds kwetsbaar.
    Tijdens dit hele traject kwam bij mij ook veel (pijnlijke) herkenning naar boven.
    Veel succes met jullie dochters. Ik ben heel benieuwd naar je blogs.

    • Veerle 11 juni 2019 at 16:54 Beantwoorden

      Oh, de disharmonie! Wat een uitdaging hè. Veel wijsheid gewenst voor jullie en jullie meisje. Wat je nu doet, is investeren in de toekomst. Houd dat voor ogen

  • Alette 13 juni 2019 at 11:51 Beantwoorden

    Wat mooi dat je erover schrijft. Ik begrijp je worsteling met het gevoel hooghartig te zijn. Omdat de maatschappij heeft bepaald dat slim zijn alles is en doet alsof hoog scoren altijd een prestatie is. Hoogbegaafd zijn is dan het hoogst haalbare en als je zegt lijkt het alsof je je beter voelt dan de rest. Terwijl je het gewoon hebt gekregen en je soms juist de normale dingen niet goed kunt. En daarom dus andere ‘begeleiding’ nodig hebt. Succes met je zoektocht!

  • Suzanne 14 juni 2019 at 22:27 Beantwoorden

    Heel herkenbaar! Ben benieuwd naar het vervolg.

    Onze oudste ook aangetoond HB met disharmonie. Ik zeg aangetoond omdat onze tweede nog niet aangetoond is en ik wederom dezelfde strijd moet voeren. Twee totaal verschillende karakters maar beide HB met hun eigen uitdagingen.
    Want ja, met HB héb je nog steeds unieke kinderen die allemaal een eigen aanpak nodig hebben. Ook dat is een strijd.
    Ik vind het vooral jammer dat er geen begrip is, sommige mensen luisteren niet eens. Inderdaad je wordt gezien als hooghartig… daar kan ik erg verdrietig van worden.

  • Maria 19 juni 2019 at 19:08 Beantwoorden

    Ook hier herkenbaar: de schroom om erover te praten. Net als andere ouders zijn wij trots op onze zoon, als hij nieuwe dingen leert/kan. Maar: hij leert ze eerder dan zijn leeftijdsgenootjes en daarover vertellen tegen anderen voelt al snel als opscheppen. Lastig om daar een balans in te vinden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.