Foto: Unsplash

Ik beken. Niet alleen mijn oudste zoon heeft temperament. Ik ben een temperamentvolle moeder. En de jongste kan er ook wat van.

Oppassen geblazen dus. Want op sommige momenten hangt er oorlog in de lucht. Dan hoeft er maar iets te gebeuren om de boel te laten ontploffen. Alles wat maar mis kan gaan, gaat dan mis. Geen relaxte moeder. Geen bedachtzame acties. Geen pedagogisch verantwoord gedoe. Nee. Boosheid, irritatie en frustratie uiten zich dan in gekat, stemverheffing en geschreeuw. Met als kers op de taart (of het begin van dit alles) een op de grond liggende en om zich heen trappende peuter of kleuter. In de winkel. Op straat. In huis.

Ik ben er niet trots op, dat ik mijn geduld niet altijd kan bewaren. En hoe meer ik thuis ben, hoe minder vaak het lukt. Echt, thuis zijn met de mannen is superfijn. Ik houd – hoe pittig ze ook zijn – van de dagen met ze en ik kijk stiekem al een beetje op tegen het moment dat Mads naar school gaat. Dat duurt nog minder dan twee maanden. Maar man, wat ben ik het gedoe zat.

Jesse kan er trouwens ook wat van. ‘Ik ben (bijna) twee en ik zeg nee’ beleven we dagelijks met hem. Mee op de fiets is al bijna een onmogelijke opgave (ik weet niet hoe hij het doet, maar zijn benen kunnen in een soort driedubbele spreidstand die het onmogelijk maakt hem in de fietsstoel te krijgen). Even naar de winkel eindigt vaak in een coopertest omdat hij zo snel met die karretjes door de winkel sjeest. Als het even kan met z’n broer erin.

Mijn geduld wordt aardig op de proef gesteld de laatste tijd en ik ben helaas nog steeds lerende als het gaat om geduld bewaren. Ik schreeuw vaker dan me lief is tegen mijn jongens omdat ze niet luisteren. – Hoezo doe ik dat dan dan? Ze zijn nog geen twee en vier. Wat voor zin heeft het. Ik word vaker boos dan ik me had voorgenomen voordat ik kinderen kreeg. – Wist ik veel. Ik merk steeds vaker dat ik vasthoud aan mijn gelijk omdat ik vind dat het mijn gelijk is (ja, de meest stomme reden). En ik vraag me vaker af dan ever of ik wel een goede moeder voor ze ben. – Ik ben het wel, maar op die momenten vraag ik het me echt wel eens af.

Mijn temperament is een spelbreker, samen met die van hen. Het is vast weer zo’n fijne fase. Maar ik had gehoopt dat de maanden die ik voor 85% fulltime thuis ben (i.v.m. sabbatical op de school waar ik werk en het opbouwen van de weerstand van de Jesse) een stuk gezelliger zouden zijn. Maar blijkbaar is dit even hoe het is. Misschien hoort het er ook wel bij, zo vlak voor een peuter kleuter wordt en een dreumes peuter. En misschien is dit wel de leerschool die die ik nodig heb. Want al ‘het gedoe’ stelt voor mij de prioriteiten wel even scherp: het vinden van een goede modus, een fijn ritme en vooral aansluiten op mijn kinderen. Het kost alleen best wat moeite om dat wat ik zelf wil los te laten.

Gelukkig is het nooit de hele dag heftig. Maar ik ga juichen en een groot feest vieren als we deze temperamentvolle fase weer even voorbij zijn. En tot die tijd doe ik een heleboel schietgebedjes per dag. Die gaan ongeveer zo:

HEER GEEF MIJ GEDULD VOORDAT IK ER EENTJE DOOR HET RAAM GOOI!

Tot nu toe worden ze trouwens elke keer verhoord. Door het raam is er nog nooit een gegaan.

 

Daniëlle Koudijs

| Oprichtster van Power to the Mama’s | Moeder van twee | Getrouwd met Jos | Liefhebber van dure Italiaanse wijn | Ondernemend | Houdt van schrijven en aanbidden |

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)

Het is gelukt! Check nog wel even je spambox. Dikke kans dat je daar de bevestiging vindt. Nog wel even lezen voordat je hem wist. ;-)