14 Reacties

  • Judi 19 november 2017 at 15:21 Beantwoorden

    Ja, moeder zijn is een mooie karakter school. Hier 2 meiden van 4.5 en 2 met net zo’n sterk karakter als hun ouders. Wat bij ons goed werkt zijn magneetjes met de dagindeling. Een beetje zoals ze in kleuterklassen hebben. En vroeger had ik zelf geknutselde, samen met de oudste gemaakt. Klinkt miss beetje buiten het onderwerp, maar het geeft ritme en voorspelbaarheid. Als ze al zien hoe de dag eruit ziet, zijn ze bij ons meer geneigd mee te doen. Nou ja, de jongste snapt ze nog niet echt, maar die hobbelt mee met de oudste. Succes met een nieuw ritme vinden.

    • Daniëlle Koudijs 20 november 2017 at 15:09 Beantwoorden

      Thanks voor de tip. Ga het gewoon proberen!

  • Annerieke 19 november 2017 at 20:54 Beantwoorden

    Wat heerlijk eerlijk om te lezen dat ik niet de enige ben!! Oefen in gaves noem ik het ook wel eens, vooral dan in geduld. Bedankt voor het delen en houd vol!! Knuffel op de rustige momenten ze maar extra!!

    • Daniëlle Koudijs 20 november 2017 at 15:09 Beantwoorden

      Precies!

  • A 19 november 2017 at 21:15 Beantwoorden

    oooo wat herkenbaar! Enne, die maanden voordat mijn jongste 4 werd…. Hoort er helemaal bij!
    hier ook temperament, die kerels hebben het niet van een vreemde… Als ik mn jongste zie in een driftbui denk ik… hij lijkt op mij… Wat erg…
    Volhouden hoor! Hier nu het huis leeg en ik geniet!!! Heerlijk muziek op zetten en zonder mama geroep lekker door het huis heen! Echt weer even me time. Ik kan dan ook genieten van om lekker voor ze te zorgen door hun kamer op te ruimen, bed te verschonen enzo.
    Enne, bid voor je voor geduld, en voor alle andere moeders die dat nodig.

    • Daniëlle Koudijs 20 november 2017 at 15:08 Beantwoorden

      Haha, m’n moeder zegt ook dat ze op mij lijken. Een troost is dan te weten dat het ook voorbij gaat.

  • J 20 november 2017 at 13:09 Beantwoorden

    Zo goed dat je dit ook post! Het is zo fijn om te lezen dat ik niet de enige moeder ben die regelmatig haar geduld verliest. En tegelijkertijd ook zo enorm van ze kan genieten.

    • Daniëlle Koudijs 20 november 2017 at 15:07 Beantwoorden

      Natuurlijk ben je niet de enige! En geen dank voor het delen. Daar is dit platform voor 🙂

  • Elza 20 november 2017 at 13:58 Beantwoorden

    Heel herkenbaar en mijn kleine meid is nog maar één. Maar als zij iets wil en ik wil iets anders, berg je dan maar! Wat kinderachtig van mezelf, denk ik soms achteraf, en dat moet haar opvoeden? Samen met de geboorte van de kleine is er ook een nieuw mens in mij ‘geboren’ en inderdaad ben ik daar ook lang niet altijd tevreden over. Mijn grootste uitdaging is het uitstellen of opzij zetten van mijn eigen plannen, zodat zij ook ruimte heeft. Dat herken je misschien ook wel, gezien alles wat jij opzet. Als mijn dochter in de kamer speelt, dan moet ik even geen blog willen schrijven, geen gezinsmoment opzetten, geen diepzinnige boeken tot me nemen. Maar ja… 🙂

    • Daniëlle Koudijs 20 november 2017 at 15:06 Beantwoorden

      Precies dat Elza. Bij mij moeten dingen wel eens tussendoor. Dan hang ik met een peuter aan m’n arm aan de telefoon of staat er even een filmpje aan. Af en toe een boek inpakken gaat prima met hun in de buurt. De rest gebeurt in de avonduren en op woensdag! Ik kan niet meer dan dat lukt. Maar het blijft lastig.

  • Stefanie 20 november 2017 at 15:27 Beantwoorden

    Zo fijn om te lezen!! Heel herkenbaar! Heerlijk die eerlijkheid

  • Nelianne 21 november 2017 at 09:59 Beantwoorden

    Wat (h)eerlijk herkenbaar!! Ik houd me maar vast aan dat het (ooit) over gaat! En ik probeer om ook echt tijd voor ze te maken in plaats van te doen wat ik zou willen. Dan maar een minder schoon en opgeruimd huis, maar wel minder strijd!

  • Jacorien 22 november 2017 at 17:40 Beantwoorden

    Zo herkenbaar! Hier 2 temperamentvolle ouders en 4 temperamentvolle kinderen. Huize Herrie noem ik ons huis vaak gekscherend maar er zit meer waarheid in dan ik zou willen. Op een gegeven moment was ik mijn ongeduld en uitvallen zo zat dat ik een training emotie-regulatie heb gevolgd. En dat heeft echt geholpen. Ik ga echt nog wel eens flink de fout in maar ik weet nu wel waar het vandaan komt en hoe ik kan voorkomen.
    Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Want ik kan me er zo schuldig om voelen.

  • Fairus 9 april 2018 at 01:35 Beantwoorden

    Hoi Daniëlle leuk geschreven heel herkenbaar. Ik ben in Peru geboren temperament volle moeder half Italiaans en kwart Libanees. Twee kinderen van 10 en 12 met een Hagenaar en gescheide. De opvoeding heb ik van mijn moeder en het gaat generaties over. Als het goed met mama gaat , dan gaat het ook goed met de kids. Mijn oudste zit 2 jaars Gymnasium en de Jongste speelt viool en bezig met haar toelating Conservatorium. Ik heb een púber en een tiener. You tell me… wat mij echt er heeft geholpen ( eerder mindfulness training gevolgd, NLP, Cosching enz) is Goed Slapen, Bikram Yoga, hardlopen en Ayurveda Wat ons helpt : emoties mogen er zijn, ruimte maken voor gespreken, het goed maken, het benoemen, sorry zeggen, knuffelen, muziek, Kunst, Antroposofie, en Theosofie en dankbaar zijn voor dit leven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.