Hak. Hak. Hak. Hak.

Ik zet mijn mes met flinke kracht in de bloemkool. De snijplank vangt de klappen op, terwijl de bloemkoolroosjes soepel uit elkaar vallen. Zo hard hoef ik namelijk helemaal niet te hakken met dit scherpe mes. Maar ik hak stevig door.

Wat ben je nou aan het doen Daan. Wat ben je nou voor moeder.

Hak. Hak.

Als ik had geweten dat het dit zou inhouden, dat moeder zijn, dan weet ik niet of ik hier zou staan.

Hak. Hak.

Kan het ooit een week wel gewoon goed gaan?

Hak. Hak.

IK HEB HIER GEEN ZIN MEER IN!

HAK. HAK. HAK. HAK.

De bloemkool is op. Er valt niets meer te hakken maar mijn gedachten denderen door. Evenals het geluid uit de woonkamer. Terwijl ik naarstig zoek naar iets anders om in te hakken, hoor ik op de achtergrond een zachte stem.

“Kijk Jesse, hier mag je ook mee spelen. Wil je deze auto? Dan pak ik die.”

Het is Mads. Mijn vier jaar oude zoon. Hij probeert zijn broertje van twee, die al enige tijd op de grond dwars ligt te doen, aan het spelen te krijgen.

“Je mag ook wel even tv kijken, die staat nog aan,” vervolgt Mads.

Het is het einde van de middag. Na een reeks korte nachten en een moeizame ochtend, lukt het mij niet meer aardig te doen. Jesse z’n oren gaan eindelijk, Godzijdank, beter. Maar de peuterpuberperikelen en buikkrampen van de laatste dagen… Het breekt me op. En dat vind ik dan weer egoïstisch van mezelf.

Soms fluister ik dan dat ik niet geschikt ben voor deze taak. Natuurlijk is dat wanhoop of moedeloosheid. Maar het voelt dan zo rauw. En ik heb op die momenten echt geen bal aan alle goed bedoelde woorden over ‘dat het wel voorbij gaat’ of ‘dat je later niet meer weet dat het zo erg was’. Was het maar later.

“Wat help jij Jesse lief, Mads,” zeg ik hem met bij elkaar geraapte lieve tonen in mijn stem. Maar ergens voelt het niet fijn, dat mijn zoon van vier zijn broertje op dit moment beter kan helpen dan ik.

Anderhalf uur later zitten we met papa aan tafel. De bloemkooltaart is klaar en ik heb al mijn vingers nog.

“Mama was vandaag niet altijd heel gezellig hè jongens,” beken ik eerlijk. “Mama moe,” zegt Jesse met z’n speen in. “Ja , dat komt omdat jij moe bent he mama,” zegt Mads. “Klopt. En jij hebt goed geholpen lieverd.” Ik geef hem een aai over zijn bol en een kus en zie een glimlach verschijnen, inclusief opluchting.

“En jij kan er ook niets aan doen dat je buikpijn hebt of je peuterpuberperikelen moet uitproberen,” zeg ik tegen Jesse terwijl ik hem een kus en knuffel geef.

Terwijl ik ga zitten oefen ik mijn beste dansmoves. Gelukkig. We kunnen allemaal nog lachen.

“Volgende week hebben we vakantie,” zegt mijn man. “Dan gaan we alleen maar leuke dingen doen.” Wat kijk ik ernaar uit!

Een paar uur later zit ik met Jesse alsnog bij de huisartsenpost na een aanval van plotselinge buikkrampen. “Dit zijn nou de tropenjaren. En met hem gaat het echt wel over, maar misschien niet tot hij vier is,” zegt de dienstdoende arts koeltjes. “Nou,” zeg ik opgewekt, “dat klinkt in ieder geval hoopvol. Laatst zei iemand zes jaar.” We lachen er maar om.

Ik kan het einde van deze tropenjaren nog niet zien. En een gek dansje klaart helaas niet altijd de lucht. Maar ik houd mijn ogen op Hem. Op Zijn liefde en Zijn trouw. Dat is de constante factor die ons op de been houdt. Dat weekje vakantie komt weer precies op het goede moment. Alsof het zo moet zijn. 😉

Far be it from me to not believe

Even when my eyes can’t see

And this mountain that’s in front of me

Will be thrown into the midst of the sea


And through it all, through it all my eyes are on you

And through it all, through it all it is well

And through it all, through it all my eyes are on you

And it is well with me

Foto: F, Unsplash

P.S. Ik ben bewust van de kracht van woorden, en zet er gelukkig ook een heleboel weer tegenover als ik weer even uit het moment suprême ben. De momenten zelf zijn helaas soms gewoon overweldigend pittig. En dan lukt het niet altijd direct uit dat moment te gaan. Hopelijk is dat voor moeders herkenbaar en weet je dat je niet de enige bent! Hoe dan ook, of je het nu voelt of niet, Hij is erbij.

 

Daniëlle Koudijs

| Oprichtster van Power to the Mama’s | Moeder van twee | Getrouwd met Jos | Liefhebber van dure Italiaanse wijn | Ondernemend | Houdt van schrijven en aanbidden |

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)

Het is gelukt! Check nog wel even je spambox. Dikke kans dat je daar de bevestiging vindt. Nog wel even lezen voordat je hem wist. ;-)