Een lichtjaar geleden, toen ik nog student was, zag mijn leven er anders uit dan nu. Zeeën van tijd had ik, alleen mezelf om voor te zorgen en verder geen noemenswaardige verantwoordelijkheden. En hoewel altijd blut, was ik blij met m’n leven en dacht dat het nooit anders zou worden.

De tijden zijn inmiddels veranderd. Vijftien jaar later ben ik getrouwd en moeder van bijna drie kinderen. De enige constante is dat ik nog steeds blij ben, alleen de rest is anders. Heel anders. Vooral als het gaat om tijd is de boel behoorlijk verschoven, om het maar zacht uit te drukken. Laatst las ik iets moois hierover, en ik vond ‘m aardig raak:

“The days are long, but the years are short.”

Heb jij dat ook? De dagen met kinderen kunnen soms lang aanvoelen, maar de weken en jaren vliegen daarentegen voorbij. Ik kan met verbazing kijken naar het kroost dat we voortgebracht hebben en me vertwijfeld afvragen waar de tijd gebleven is. Gaat mijn oudste baby echt al naar de basisschool? En is het ledikant van onze jongste nou gekrompen of groeit zij er zelf zo hard uit?

Het begrip ‘tijd’ heeft sinds mijn moederschap een totaal andere beleving heeft gekregen. Ik denk dat dit komt doordat veel van m’n bezigheden niet meer door mezelf worden bepaald, maar door mijn kroost. Begrijp me goed: dat is gezond, uit vrije wil en uitgezonderd de momenten dat ik buitenshuis de hort op ben. Maar het is… zo ánders.

De tijd als mama staat vaak in het teken van het gezond en gelukkig houden van je kroost. Mijn gemiddelde mama-dag bestaat uit boekjes lezen, broodjes smeren, snoeten poetsen, luiers verschonen, middagslaapje doen, de was ophangen, er even uit, jassen aan, boodschapje doen, eten koken enzovoorts. Geen hogere wetenschap, en elke dag dezelfde cirkel. En als ik niet uitkijk, kan de waarde ervan me zomaar ontgaan en wordt deze tijd moeizaam en zwaarder dan ik zou wensen.

En dan is het tijd om even stil te staan en na te denken. Een moment van bewustwording, want dat heb ik dan nodig. Anders word ik zo’n rusteloos rennend ratje in een molentje dat nooit stilstaat. Even eruit springen en terugschakelen, dus. Van geleefd worden, teruggaan naar leven. Even teruggaan van doen naar nadenken over wie ik eigenlijk ben. En dan weer verder met doen, maar deze keer ánders.

Zo ontdekte ik dat we rentmeester zijn van de kostbare tijd die ons in de schoot geworpen is. Want hoe intensief deze periode met kleintjes ook kan zijn, ik ben ervan overtuigd dat het een bijzonder seizoen is. Een tijd om te koesteren in plaats van doorheen te kruipen. En dan hoef ik niet alles in het moederschap leuk te vinden, want dat is het niet. Maar waardevol is het wél. Omdat Hij die de tijd schiep, me deze gaf en waarde hecht aan wat ik ermee doe.

Van to-do naar to-be
Een bewuste her-waardering van tijd, dus, die invloed heeft op wat ik doe en waarom. Dat was hard nodig namelijk. Want ik merkte steeds meer dat ik m’n tijd vulde met to-do-lijsten afwerken en me vervolgens schuldig voelen als het niet lukte. Daarom had ik veel aan de wijze raad van een oude, wijze moeder: maak eens een to-be-lijst en ga pas daarna kijken wat je kunt doen. Dat hielp! Want hoe heerlijk een afgeronde to-do-lijst ook voelt, ik wil niet pas blij met mezelf zijn als ik wat gepresteerd heb.

Eerst weten wie je bent, daarna pas doen. Maar wie ben je? Dat is de basisvraag van alle vragen en het antwoord komt van twee kanten: van je kinderen en van God.

Identiteit
Sinds de geboorte van je kroost ben je mama geworden, een hele nieuwe identiteit erbij. En een positie van onschatbare waarde! Je kinderen hebben namelijk maar één moeder en dat ben jij. En voor hen ben je de wereld, hoe het moederschap dan ook kan voelen. Dat geldt op momenten dat ze je overladen met natte kussen, warme knuffels en spontane liefdesbetuigingen, maar net zo goed op tijden dat ze je gebruiken als boksbal en slijpsteen. Als ze trekken, duwen en afzetten bij het ontdekken van hun eigen wil en identiteit, want juist dan ben je als moeder enorm belangrijk.

Maar er is meer. Want als mens ben je vooral Gods kind. Onder je moederschap ligt de onschatbare waarde van jou als mens, gevormd door de handen van God. En jouw waarde ligt in de prijs die voor je betaald is door de God die zichzelf voor je gaf. Dat weer inzien, gaf me een heel ander startpunt voor m’n moederschap. Want ik denk minder aan wat ik allemaal moet doen als ik steeds beter leer inzien wie ik eigenlijk ben. Dat verandert mijn hoofd, mijn denken en mijn blik als moeder.

Dat is wat die oude, wijze moeder bedoelde toen ze me vertelde over de to-be-lijst en de to-do-lijst. Even teruggaan van doen naar nadenken over wie je eigenlijk bent. En dan weer verder met doen, maar deze keer ánders.

Jouw to-be-list
En hoe deze lijsten er dan uitzien? Daarin gaat iedereen z’n eigen, unieke weg. Maar laat het vooral een lijst zijn van genade. Met name voor jezelf, want de lat ligt vaak zo hoog voor ons als moeders. We willen altijd die über-geduldige, liefdevolle, beschikbare moeder zijn, maar hé, we zijn ook maar mensen! Het lukt gewoon niet altijd. Daarom: genade! Leef vanuit het allerbelangrijkste voor jou en laat de rest los. En neem vooral tijd om te leven, want dat is rentmeesterschap.

Rianne Zegelaar
| Mama van drie | Coach | Levensgenieter | www.riannezegelaar.nl

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)

Het is gelukt! Check nog wel even je spambox. Dikke kans dat je daar de bevestiging vindt. Nog wel even lezen voordat je hem wist. ;-)