Christien is mama. En ziek. Ze heeft borstkanker. De naarste ziekte heeft ook haar getroffen. Een nachtmerrie voor velen. Maar ondanks dat, leeft ze haar leven. Daarover schreef ze eerder al een blog met de titel Vandaag. Nu schrijft ze over de dag nadat ze de diagnose kreeg… Het is toch niet voor te stellen hoe je je dan zou voelen? Dit is Christien haar tweede proefblog voor Power to the Mama’s!

Ik heb eigenlijk geen idee wat ik verwachtte, de dag na de diagnose borstkanker. Moet ik vanaf het moment dat ik mijn ogen open doe ’s morgens de tranen alweer voelen branden? Zou ik die deken weer over mijn hoofd moeten trekken en alles wat het leven van me wil op deze dag aan me voorbij laten gaan?

Ik zou iedereen die dat doet op zo’n ‘day after’ een dikke pluim geven. Geheel volgens het boekje. Goed gedaan.

Maar ik voel het niet. Want ik heb dat boekje eigenlijk nog nooit gelezen of gezien. En volgens mij zijn er geen regels voor wat te voelen op zo’n dag. En dat maakt dat ik direct heel duidelijk weet dat ik mijn eigen regels kan maken. Zelf invullen hoe ik hiermee omga. En laat dat nu koren op mijn molentje zijn, zelf de regie hebben over het leven. Zo’n type ben ik en het doet me meteen beseffen dat mijn jongste meisje haar eigengereidheid en flinke dosis zelfredzaamheid dus echt niet van een vreemde heeft. Het maakt me trots. Omdat ik weet dat deze eigenschappen haar ver gaan brengen. En mij ook.

Het duurde wel even hoor, voordat ik echt leerde waarderen dat deze capaciteiten van waarde zijn. Ik heb een vak gekozen waarin empathie en jezelf in dienst stellen van de ander dagelijkse kost zijn. Als verpleegkundige sta je niet zo snel op je strepen want ja, de patiënt zou daar dan de dupe van worden en dus zoek je verbinding en slik je soms je woorden in.

Wat was er dan voor nodig was om te beseffen dat wie ik ben gewoon prima is?

Eigenlijk is dat dus door deze situatie waarin ik me nu bevind. Gek toch? Mijn lijf haalt, zonder dat ik het wist, een heel gemeen trucje uit en laat hier en daar een paar steekjes vallen. Dat zou alle vertrouwen in de basis moeten doen schudden op zijn grondvesten.

Maar dat doet het voor mij niet. Ik zie lege bladzijdes voor me. Die ten dele ingevuld gaan worden door een medische molen van heb ik jou daar. Operatie, wachten op uitslagen, het verdere behandeltraject. Maar de rest van de bladzijdes zijn voor mij. Daar heb ik zelf invloed op. En daar kan ik wel wat mee, met al mijn vastberadenheid, doorzettingsvermogen en ja een flinke dosis eigengereidheid en zelfredzaamheid.

En toen kwam de oproep van Power to the Mama’s voorbij voor nieuwe Blogger mama’s! Bladzijde 1 is inmiddels gevuld.

Foto: unsplash

Daniëlle Koudijs

| Oprichtster van Power to the Mama’s | Moeder van twee | Getrouwd met Jos | Liefhebber van dure Italiaanse wijn | Ondernemend | Houdt van schrijven en aanbidden |

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)

Het is gelukt! Check nog wel even je spambox. Dikke kans dat je daar de bevestiging vindt. Nog wel even lezen voordat je hem wist. ;-)