Het is een drukte van belang in onze achtertuin. Al anderhalf uur zijn onze dochters met een stuk of zeven buurkinderen van alles aan het bekokstoven. Af en toe sluipt er eentje naar binnen, richting keuken, om er vervolgens met een steelse blik richting het bed in onze kamer snel weer vandoor te gaan. Ja, goed idee! Dat is in de hemel ook zo!,’ hoor ik de kleine blonde krullenbol zeggen.

Als mijn oudste binnenkomt, vraag ik haar toch even wat ze aan het doen zijn. Dat kan ik niet zeggen, mam,’ is het antwoord. Na enig aandringen van mijn kant gaat ze toch overstag. We hadden een tof idee,’ begint ze, ‘we organiseren een afscheidsfeestje voor papa, voordat hij…’. Ze wijst met haar vinger naar de hemel. Voordat ik ook maar iets kan zeggen, huppelt ze met een zak gummibeertjes weer naar buiten.

Ik vind dat niet zo tof, hoor, afscheid nemen van papa,’ wil ik haar naroepen. Maar ik slik de woorden in. Als dit voor hen een manier is om ermee te dealen, wie ben ik dan om daar iets van te vinden?

Ik denk even terug aan een paar dagen eerder en zie mezelf zitten met de meiden op de bank. Peuterbroertje slaapt. Papa ligt nog in het ziekenhuis. Ik kom daar net vandaan, met de keiharde boodschap voor mijn meisjes dat papa nu echt niet meer beter wordt.

En zie ze nu dan bezig. Met elke minuut dat ik naar ze kijk, smelt mijn hart een beetje meer. Er wordt gediscussieerd wie de baas is, wie daarna even de baas is, wie het cadeau mag geven en wie de spelletjesmarathon mag uitleggen. Regelmatig kijken ze even door het raam en zwaaien vrolijk naar Alex.

Wanneer Alex doorkrijgt wat er op stapel staat, verschijnt er een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht. Wat zijn het toch een kanjers hè. En dan bedoel ik niet alleen die kinderen van ons.’

Even later klinkt: ‘We zijn klaahaar! Jullie moeten komen! Alex en ik kijken elkaar aan. Ik help hem in zijn rolstoel en parkeer hem net buiten de deur. Verder reikt de zuurstofslang helaas niet. Dit is de eerste keer buitenlucht voor hem sinds hij uit het ziekenhuis is, bedenk ik. Ik slik even, want hoe klein dit ook lijkt, het voelt als een mijlpaal.

We steken een tuinkaars aan, eten gummibeertjes, kijken naar een toneelvoorstelling en mogen schieten met de pijl en boog van de buurjongen. Als klap op de vuurpijl krijgt Alex een prachtige plant in een emmer. Waarvan ik overigens vermoed dat die een uur eerder nog in onze voortuin stond. Maar ik zeg niks, want mijn hart is inmiddels helemaal gesmolten door al die glimmende gezichtjes in mijn tuin.

Schatjes zijn het, zeg ik tegen hem als alle kinderen richting het speeltuintje vertrokken zijn en de rust is weergekeerd. Ik zie een traan langs Alex’ wangen glijden. Maar nog steeds grijnst hij van oor tot oor. Dit moment was goud waard.

Een paar dagen later krijg ik een tekst van een vriendin doorgestuurd:

Desondanks weten wij één ding zeker: zij die het eigendom van God zijn, zullen opnieuw leven. Hun lichamen zullen weer opstaan en zij zullen zingen van blijdschap! Want Gods levenslicht zal als dauw op hen vallen! Jesaja 26:19 

 Die lieve blonde krullenbol heeft helemaal gelijk, besef ik. We moeten feestjes vieren. Want zo gaat dat in de hemel ook 

YES! Als je jouw e-mail achterlaat*, krijg je een gratis e-book met een Squad e-Magazine én een Weekly Devotional. Die wil jij toch niet missen? :-)

*Je geeft ons toestemming maximaal drie keer per maand een Update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. Uitschrijven kan altijd. 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal drie keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je de Updates toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.