‘Kijk me aan!’ Ik spreek mijn drie blauwoogjes streng toe, want ik wil er zeker van zijn dat ze geen fratsen uithalen bij de oppas. Die gaat hen straks op bed leggen namelijk. ‘Ben ik duidelijk?’, voeg ik er nog even aan toe. Ik zie mijn kroost knikken.

Ik vertrek naar mijn Bijbelkring. Daar komt 1 Korintiërs 15:26 ter sprake, waar Paulus aangeeft dat de dood de laatste vijand is die overwonnen moet worden. ‘Hoe ervaar jij de macht van de dood?’, is de vraag die deze avond naar voren komt. Hij resulteert in een gesprek over de onzekerheid van doodgaan, dierbaren loslaten, afscheid nemen en de hemel. Ik houd me wat afzijdig. Het gaat bij mij al zo vaak over de dood, ik weet niet of ik hier nu zin in heb. Tot ik me realiseer: iedereen hier is op een bepaalde manier bang voor de dood.

‘Ik ben niet bang’, zeg ik.

Te vaak heb ik de dood in de ogen gekeken. Of beter gezegd, de dood heeft mij in mijn eveneens blauwe ogen gekeken. Drie keer in drie jaar. Ik vervolg: ‘Ik ben er nog, ik ben drie keer verder gegaan. Er drie keer sterker door geworden. Ik geloof niet dat de dood zoveel macht heeft, dat ik er nog bang van word.’ Ik besef dat ik iets heel groots zeg, maar zo voelt het.

Weer thuis kijk ik even bij de kids. Zouden zij bang zijn voor de dood, vraag ik me af terwijl ik de jongste instop. Ik hoop van niet.

Het is een paar weken later als we aan tafel zitten en het gesprek komt op doodgaan. ‘Ik ben blij dat papa koos voor een kist en niet voor zo’n oven’, zegt mijn tiener. Mijn andere dochter vraagt zich af wat er met de knuffels gebeurt die met papa meegingen de kist in. Mijn kleine jongen begint te huilen. Omdat hij geen boterham met hagelslag meer mag, zegt hij. Ik weet beter, maar ik laat het.

In hun jonge leventje zijn ze vaker met de dood geconfronteerd dan zou moeten. En als ik het al heftig vind, hoe moet het voor hen zijn? We praten er altijd open en eerlijk over. In Jip en Janneke-taal, maar er is geen taboe. Soms is dat confronterend, maar ik zie ze ook groeien. Ze denken erover na en hebben een mening.

Ze zagen oma en opa in de kist. Ze stonden bij het bed van hun vader, in het holst van de nacht, een paar minuten nadat hij was overleden. Ze hielpen papa in de kist leggen. De oudste deed zijn horloge af. De middelste schoof met gepaste trots het deksel op de kist. De peuter schroefde met het puntje van zijn tong uit de mond de kist dicht. En zo maakten ze kennis met de dood. Zonder schroom, zonder angst.

Na het eten zet ik mijn koptelefoon op. Ik moet even bijkomen van het gesprek. ‘Death has lost its grip on me’, zingt Phil Wickham in ‘Living Hope’.

En zo voelt het inderdaad. De dood heeft geen grip meer. Ik ben niet bang. En dat komt door al het verlies, maar ook door Jezus. Hij overwon allang mijn angst.

Wat hoop ik dat op een dag, als het nodig is, die drie blauwogen van mij ook tegen de dood zeggen: ‘Kijk me maar aan. Je krijgt mij er niet onder, ik ben niet bang. Is dat duidelijk?’ En dat ze dat zeggen omdat ze weten dat Jezus hun Living Hope is.

 

Meer blogs lezen? Dit is afgelopen week ook gepubliceerd: 

een lading genade

Een lading genade in mijn boodschappenkar

Ik ben boodschappen aan het doen met mijn peuter van twee. Wij zijn net op vakantie dus ik heb best wat levensmiddelen nodig. Ik loop door een onbekende winkel, dus moet best wel zoeken waar hier de pindakaas, het brood en de spaghetti ligt. Mijn dochter zit in de...
omgaan met kritiek

Omgaan met kritiek op je kind

‘Hij is niet zo gehoorzaam.’‘Hij heeft een korte spanningsboog.’‘Wel een sterk eigen willetje he?’‘Hij houdt wel van grenzen opzoeken.’‘Vandaag heeft hij een ander kindje geduwd.’´Kan hij ook stilzitten?’ Niemand krijgt zoveel (negatieve) feedback als een kind. En...
nachtvoedingen

Je bent ‘s nachts niet alleen, mama

‘Haal jij haar even op?’ Ik geef mijn slapende echtgenoot een stootje tegen zijn bovenarm, waarop hij zijn ogen half opent, mij even aankijkt, zich omdraait en weer verder slaapt. ‘Lieverd’, vraag ik, ‘hoor je haar niet?’ Manlief stapt het bed uit om onze dochter op...

Een andere vakantie dan gedacht 

De eerste nacht van onze vakantie op Ameland begint met een ziek kind. Mads staat benauwd en met hoge koorts naast me. Een bezoekje aan de huisarts de volgende dag bevestigt dat wat we al dachten: de luchtweginfectie die onze dochter Fenne een week eerder had,...

Tof dat je er bent!

Elke maandag bemoediging, inspiratie en een overzicht van de laatste blogs ontvangen?

 

Schrijf je in voor de Monday Maildate! 

 

Het is gelukt! Je ontvangt zo gelijk het e-book in je mailbox en maximaal 5 keer per maand onze Monday Maildate en Maildate Special. Superleuk! Mocht je de mails toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je altijd uitschrijven.