Dit blog schreef ik toen Jesse (onze middelste) 10 maanden was. Gekgenoeg ervaar ik het leven nu soms weer als diezelfde ratrace die ik heb achtergelaten. Zou het gewoon bij ontzwangeren horen? Benieuwd naar jouw ervaring!

Terwijl ik naar huis fiets na een gesprek op mijn werk, luister ik naar het rammelende fietszitje op mijn stuur. Het gerammel maakt me rustig. Ik denk terug aan een gesprek dat ik vijf maanden geleden had met mijn therapeut. Over dat ik toen echt op was, moe was, het even niet meer zag zitten. Toen fietste ik ook in een wolk van gedachten naar huis. De vermoeidheid en de mist in mijn hoofd na de geboorte van onze tweede, zijn gelukkig steeds meer aan het verdwijnen. Het normale leven settelt zich. En dat brengt keuzes met zich mee die ik niet had voorzien.

Vroeger, voordat ik moeder werd, waren deze keuzes niet aan de orde. Ik pakte alles aan wat ik pakken kon. Stond altijd open voor nog een studie of cursus. Ik was een workaholic en had daarnaast een rijk sociaal leven. Deed ook nog vrijwilligerswerk. Ik was een vrouw van deze tijd, met 126 ballen in de lucht.

Maar dat kan niet meer. Ik kan het niet meer. Dat besef ik steeds meer. Ik vind mijn werk superleuk, maar ik leef niet meer om te werken. Want ik ben moeder. Met hart en ziel. Thuis zijn er twee kleine jongetjes die geen rekening houden met dat de tijd zo snel gaat. Zij kunnen hun groeiproces niet even op pauze zetten totdat ik mee kan gaan in hun ontwikkeling. Omdat er zoveel andere dingen zijn die mijn aandacht vragen. Nee. Het is juist andersom. Ik moet sommige dingen even op pauze zetten zodat ik met hun kan meegaan.

Nu moet ik gaan kiezen. Ga ik mijn hart volgen en meer tijd maken voor mijn jongens? Of blijf ik jagen door de dagen omdat ‘men’ vindt dat ik het allemaal zo goed kan? Omdat ik mijn talenten optimaal moet benutten? Omdat het zo normaal is om het te doen? Iedere hoog opgeleide vrouw met kinderen werkt toch?

Ik heb er gewoon geen zin meer in, in die ratrace van het leven.

Thuis zijn twee jongens die gaan als een tierelier. Even geleden kon mijn jongste alleen nog maar liggen, vandaag loopt hij langs de tafels. Mijn oudste snapt ineens dingen die ik hem niet heb geleerd. Maar hij heeft mij wel nodig om ze te kunnen begrijpen. En de jongste heeft mij nodig als hij straks zijn eerste stapjes los zet. Omdat hij zelfvertrouwen moet krijgen om te kunnen lopen in deze harde, snelle wereld. Ik wil hem dat zelf leren.

Dat het moederschap mij zo zou veranderen had ik nooit verwacht. Ik ben toch niet zo’n coole chick die alles aankan. Die kinderen van mij maken mij kwetsbaarder dan het fijnste porselein. Wist ik veel dat ik dan zou kunnen breken.

Vroeger was ik een workaholic. Nu ben ik een momaholic. Zolang ik geen shopaholic word kan ik best een paar uurtjes minder gaan werken.

Dit blog verscheen oktober 2016 bij de Club van Relaxte moeders. 

Nee, we gaan je niet spammen. Echt niet. Als je jouw e-mail achterlaat* krijg je de tofste updates als eerste toegestuurd. Beloofd! Wil jij ze ontvangen? :-)
*Je geeeft ons toestemming maximaal twee keer per maand een update te sturen naar het door jou opgegeven e-mailadres. 

Het is gelukt! Je ontvangt nu maximaal twee keer paar maand onze updates. Superleuk! Mocht je ze toch niet meer willen ontvangen, dan kun je je via de nieuwsbrief uitschrijven.